Reisverslag: toeren over Grand Cayman

Al bevinden we ons sinds kort in een compleet ander jaar, met de verslagen van onze huwelijksreis zijn we nog niet klaar! Waar waren we gebleven? Vóór de feestdagen, op 19 december, vertelde ik je alles over Jamaica. Daar voeren we ’s avonds rond 19:30 weer weg, om de volgende dag alweer op tijd aan te meren voor de kust van de grootste van de drie Kaaimaneilanden: Grand Cayman. Vandaag vertel ik je alles over onze jeeptour over dit wonderlijke eiland!

DSC_6460-01

Vóór de kust

Op donderdag 30 november meerden we letterlijk aan vóór de kust van George Town, de hoofdstad van Grand Cayman. De Kaaimaneilanden zijn namelijk omringd door zeer ondiep koraalrif, waardoor cruiseschepen de haven niet kunnen bereiken. Om deze reden bleef het schip een flink stuk voor de kust voor anker liggen en werden bij met tenderboats naar de haven gebracht. Je stapt dan vanuit een luik in het schip via een korte loopplank een klein bootje op en vaart met maximaal 249 anderen in ongeveer 20 minuten naar de haven. Op de terugweg zorg je ook weer dat je ruim op tijd in de haven bent, omdat je natuurlijk niet met z’n allen tegelijkertijd op het allerlaatste tenderboatje terug naar het schip kan! Wel een mooie ervaring, die we overigens dit jaar in Zweden weer zullen hebben, waarbij je tevens een mooi uitzicht op het schip krijgt!

DSC_6448-01

DSC_6451-01

Kopie van Amerika

Beiden zijn we nooit in de VS geweest, maar stiekem hebben we sinds deze dag het gevoel toch die ervaring rijker te zijn! Alles wat we aan beelden uit de VS zien klopte hier. De grote lage huizen, alle Amerikaanse eettentjes, de motels..

Een compleet andere wereld ten opzichte van het arme Cuba en het weelderige Jamaica! De Kaaimaneilanden staan er natuurlijk om bekend een belastingparadijs en chique vakantieoord voor de rijkelui te zijn, maar bij die ideeën kun je je onmogelijk zo’n voorstelling als deze maken als je net de nabijgelegen landen hebt gezien. De infrastructuur is degelijk, de auto’s zijn modern en het geld vliegt rijkelijk over de toonbanken. Aan de natuur zie je dat je je in meer tropisch gebied bevindt, maar al het andere wijst naar de vele rijke Amerikaanse toeristen die hun heil zoeken in dit belastingparadijs.

DSC_6684-01-01

DSC_6659-01

DSC_6655-01 (1)

Links sturend, links rijdend

Op de planning stond vandaag een jeeptour, met manlief als onze eigen chauffeur! Zoals je wellicht weet zijn de Kaaimaneilanden Brits overzees gebied en daarom wordt er daar ook aan de linkerkant van de weg gereden. Jeep Wranglers maken ze blijkbaar alleen met het stuur aan de linkerkant, dus aan onze chauffeurs de taak een links sturend voertuig over de linkerkant van de weg te loodsen. Eitje, voor manlief die regelmatig met schoonvaders auto naar Engeland rijdt. De twee Engelse dames die bij ons instapten, vonden het dan ook helemaal geen probleem het stuur de rest van de dag aan hem over te laten!

DSC_6516-01

DSC_6513-01

Barker’s National Park

Onze eerste stop was een beschermd natuurgebied aan de noordelijke kant van het eiland, waar we een stukje off-road reden en stopten bij een prachtig verlaten strand. Hier is de natuur echt puur! Onze gids vertelde ons alles over de Kaaimaneilanden terwijl wij de tijd kregen om deze oase van rust en pure natuur in ons op te nemen.

Zo leerden we onder andere dat het voor de kust van de eilanden zoals gezegd heel ondiep is, maar dat de oceaan achter het rif direct 6000 voet omlaag duikt. De eilanden liggen dus als het ware op een enorme berg in de zee. Vandaar dat het onmogelijk is voor cruiseschepen om hier aan te meren!

DSC_6507-01

DSC_6482-01

Tortuga Rum Cake Factory

Na deze idyllische stop was het tijd om de typisch Caraïbische rumcake te gaan proeven. Héérlijk! Zelfs ik vond de ananas- en kokosrum die we mochten proeven best lekker en van de rumcake ging een doosje mee voor thuis.

DSC_6538-01

DSC_6521-01

DSC_6535-01

Hell

Nu was het tijd voor het hoogtepunt waar we ons al die tijd al op verheugden: “straight to hell!” Deze zwarte rotsformaties bestaan uit dood koraal: een rif dat vroeger in zee lag maar toen het water zakte met de Kaaimaneilanden mee boven water is komen liggen. Het rif is dus miljoenen jaren oud! Toch is het ondanks dat het midden op het land ligt nog altijd onderhevig aan de getijden. Héél onwerkelijk! Waarom het “Hell” is genoemd staat piekfijn uitgelegd op één van de foto’s. Vanaf deze zeer aparte duistere plek midden op zo’n idyllisch eiland kun je natuurlijk ansichtkaarten versturen met een stempel “mailed from Hell” én kun je je paspoort laten stempelen zodat ze voortaan overal kunnen zien dat je uit de hel bent teruggekeerd 😉

DSC_6544-01.jpeg

DSC_6559-01

DSC_6571-01

DSC_6545-01

Seven Mile Beach

Onze laatste stop was Seven Mile Beach: het wereldberoemde strand dat zijn titel eer aan doet. Zo beroemd en toch zo stil! Wij werden er zelfs stil van. We konden in rust genieten van het ruisen van de zee en de helderblauwe kleuren. Het zand is heel apart, zo grof hebben we het nooit eerder meegemaakt. Ook waren er overal op de eilanden vreemde stenen en schelpen te vinden waarvan ook onze gids niet wist wat het waren en waar ze vandaan kwamen. Mooi waren ze in ieder geval wel!

Dit hele strand is publiek domein (net als alle andere stranden op de Kaaimaneilanden), dus je kunt het helemaal van begin tot eind bewandelen. Dat is overigens geen 7 mijl meer: door erosie wordt het strand heel langzaam iets kleiner en is het momenteel zo’n 6.3 mijl lang.

DSC_6591-01

DSC_6636-01 (1)

DSC_6615-01

DSC_6647-01-01

DSC_6612-01

DSC_6595-01

Morgan’s Harbour

Na een half uurtje op Seven Mile Beach was het tijd om het kleine stukje terug naar de haven te rijden waar ons een lekker Caraïbische lunch stond te wachten. Eten met uitzicht op de helderblauwe zee en alle kleine witte bootjes, het kán slechter Hartje

DSC_6661-01

 

Advertenties

Geef een reactie