Reisverslag: Varadero (Cuba)

Hola, Cuba! Afgelopen vrijdag konden jullie het hele verhaal achter onze huwelijksreis lezen, dus is het vandaag eindelijk tijd voor het eerste echte reisverslag. We startten onze reis in Varadero, een schiereiland aan de noordkust van Cuba. Ondanks dat we al anderhalf jaar naar deze reis uitkeken en dus aardig wat van Cuba wisten waren de eerste gezichten en gesprekken best een cultuurshock, maar vooral in positieve zin!

Eerste indruk

De mensen zijn relaxed, maar ook ontzettend vriendelijk en dienstbaar. Er is veel meer ongerepte natuur dan we hadden verwacht en het landschap is echt authentiek en zo stereotiep als we al die tijd voor ogen hadden. Die oldtimers hier? Ge-wel-dig! Ik dacht dat het vooral een toeristenhype was en dat je hier wel meer van dat soort auto’s ziet dan elders, maar ze rijden hier écht alleen maar in Amerikaanse oldtimers! Die enkele keer dat er een Peugeot of Citroën voorbij komt is vrij uniek. De brede veelal pastelroze en -groene cabrio’s kleuren hier werkelijk het landschap.

DSC_5834-01.jpeg

All inclusive

We slaan even zo’n 24 uur over en gaan direct over op onze tweede dag in Varadero, de dag waarop we naar ons nieuwe hotel mochten. In feite begon voor ons de vakantie namelijk pas op dat moment en daarmee dus ook alle mooie herinneringen!

In ons nieuwe hotel lunchten we met Cubaanse livemuziek op de achtergrond, terwijl er een uurtje later salsa werd gedanst aan het zwembad. We vierden het begin van onze vakantie met een cocktail aan het zwembad en proostten later met de fles champagne die op ons bed lag.

Net nep!

Later die middag zijn we gaan snorkelen: een fantastische ervaring! We hadden speciaal voor deze reis snorkelmaskers gekocht, aangezien ondergetekende onmogelijk met alleen zo’n snorkelbuis door haar mond kan ademhalen. Op een catamaran voeren we zo’n 20 minuten van de kust vandaan en daar doken we het water in. Serieus, de eerste 10 minuten had ik het idee naar 3D-televisie te kijken. Het water was zó helder en de vissen zo mooi glanzend glad, dat het onwerkelijk leek. Prachtig!

Na zo’n 45 minuten voeren we op de catamaran terug naar het strand terwijl we met een laagstaande zon in onze rug uitkeken over de kustlijn van Varadero. Genieten met een hoofdletter G ❤

IMG_0306-01.jpeg

Bucketlist

Bij terugkomst op het strand haastten we ons naar onze hotelkamer om ons om te kleden, want er stond een bucketlist item op de planning: zonsondergang op het strand. Dát wilde ik altijd al een keer meemaken! Vandaag was onze laatste kans, want na deze dag zouden we wel heel vaak van een zonsondergang mogen genieten, maar telkens vanaf het schip. Kevin kocht even snel zijn eerste Cubaanse sigaar en zo sloten we samen deze heerlijke dag af: bij zonsondergang op het strand omringd met een authentieke Cubaanse geuren.

DSC_5780-01

’s Avonds sloten we aan bij een heerlijk Cubaans buffet, waar we voor het eerst de befaamde rijst met zwarte bonen aten. Typisch Cubaans eten: het allergoedkoopst en allergemakkelijkst. Vind ik stiekem echter wel heel lekker 😉

Die nacht sliepen we heerlijk in ons fijne hotel, met de gedachte dat we morgen eindelijk aan boord van de MSC Opera zouden gaan!

Cubaanse weetjes

Voor het gemak vertel ik in dit reisverslag alvast iets meer over Cuba en onze inscheping in Havana. Het reisverslag van Havana zal namelijk al een zeer uitgebreid verhaal worden, dus verklap ik vandaag alvast een aantal interessante Cubaanse weetjes! Dat helpt wellicht ook bij het begrijpen van veel foto’s en het volgende reisverslag.

Zoals je waarschijnlijk wel weet is Cuba een communistische staat en is het moeilijk om buiten dit land hoogte te krijgen van het Cubaanse leven. Reizigers die ooit naar Cuba zijn geweest waarschuwen dat als je het land wilt zien zoals het echt is, je je moet haasten. Cuba zou zo snel veramerikaniseren dat er binnenkort weinig van het echte Cuba overblijft. Eerlijk? Je hoeft er nou ook weer niet zo veel druk achter te zetten. Nu wij het land eenmaal gezien hebben zijn we ervan overtuigd dat we hier over 10 jaar terug kunnen komen en nauwelijks verandering zien. In 1959 heeft hier een revolutie plaatsgevonden, maar verder gaat hier alles meer in het tempo ‘evolutie’ dan ‘revolutie’.

DSC_5792-01 (1)

Wat ons echt geraakt heeft is dat je wel kunt weten wat een communistisch regime inhoudt, maar dat het niet echt tot je doordringt totdat je het met eigen ogen ziet en van de lokale bevolking hoort. Al die Amerikaanse auto’s die je ziet rijden? Die zijn vrijwel allemaal van de staat. De Cubanen mogen pas sinds 2011 eigendommen kopen en verkopen. Dat geldt dus ook voor bijvoorbeeld huizen en land. Voor die tijd kregen ze hun huis van de regering en konden ze niets anders dan ruilen. Auto’s kregen ze bij uitmuntende prestaties, zoals letterlijk werken tot je er bijna dood bij neervalt. Wij maken ons druk om hypotheekrenteaftrek en startersleningen, terwijl zij simpelweg een huis toegewezen kregen en geen andere keus hebben! Bij velen van jullie staan er waarschijnlijk twee auto’s op de oprit, maar minimaal één. In Cuba zijn driekwart van de auto’s taxi’s! Pas 6 jaar lang kúnnen de mensen überhaupt auto’s kopen..

Onderwijs en gezondheidszorg zijn gratis, maar in ruil daarvoor werk je voor de staat. Of je nu arts bent of serveerster, je hebt je opleiding van de staat gekregen dus krijg je ook allemaal hetzelfde loon om van te leven. In feite ben je hier dus het beste af in de toeristische sector, aangezien je daar vrij bent om zelf je tarieven te hanteren én een leuke bonus bij elkaar kunt rapen met fooien.

DSC_6255.JPG

Opvallend is dat vrijwel alle publieke functies worden bekleed door vrouwen, terwijl het in de vrije sectoren zoals openbaar vervoer en toerisme stikt van de mannen. Hier kun je wel weer uit opmaken wie het meeste verdient: een douanebeambte krijgt geen fooi, een taxichauffeur of gids wel..

Hoge overheidsstandaard

Toch houdt de Cubaanse overheid de standaard zo relatief hoog. Er zijn vrijwel alleen maar academische ziekenhuizen en die staan hoog aangeschreven. Artsen uit Cuba worden uitgezonden naar Venezuela, in ruil voor olie uit dat land. De arts verdient er zelf dus niets mee: hij wordt gewoon ingezet als handelswaar. Een probleem dat nu echter logischerwijs ontstaat is dat veel hoogopgeleiden zoals artsen of ingenieurs een baantje als taxichauffeur aannemen, omdat ze daarmee vele malen meer verdienen.

De staat heeft het dus wel allemaal prima geregeld, maar omdat het letterlijk bijna alle touwtjes in handen heeft is de levensstandaard van het volk zeer laag. Mensen wonen met hele families in één klein huis en we hebben nauwelijks huizen gezien die helemaal dicht waren: ze hebben letterlijk een dak boven hun hoofd en muren om zich heen, maar meestal ontbreken er wel wat schrootjes of ramen. Zowel mannen als vrouwen werken, vaak van 6 uur ’s ochtends tot 23 uur ’s avonds. Dat voor gemiddeld 12 euro per maand..

In Havana sprak een Cubaanse man ons aan toen hij zag dat we met gefronste wenkbrauwen naar onze kaart keken. We vroegen hem welke straat van het kruispunt we moesten hebben om bij Plaza de la Revolution uit te komen, waarop hij besloot de hele weg met ons mee te lopen! Ruim een half uur vertelde hij honderduit over Cuba en Havana terwijl hij ons wees op alles wat we langs de weg zagen. Als dank gaven we hem bij aankomst op het plein natuurlijk een fooi: 10 CUC, omgerekend iets minder dan 10 euro. De man was door het dolle heen: ‘Nu kan ik rijst, bonen en vlees kopen!’, riep hij. We begrepen dat we hem een voor zijn standaarden flinke fooi hadden gegeven, maar leerden pas de dag erna dat we hem daadwerkelijk met praktisch bijna een maandloon hadden beloond..

DSC_5798-01

Mijn fooi is jouw loon

Natuurlijk bestaat het Cubaanse loon niet uit 12 euro’s zoals die bij ons 12 euro waard zijn. De manier waarop het Cubaanse leven is ingericht is heel anders dan bij ons, maar als je er even over nadenkt wel vrij logisch. Alles wat je echt nodig hebt om te overleven óf wat het land ten goede komt, is gratis of zeer goedkoop. Alles daarbuiten, is nauwelijks te betalen. Zie het zo voor je: voor een voedselpakket waarmee je met je hele gezin een maand lang kunt leven betaal je 1 euro, voor een spijkerbroek je complete maandloon. Mensen kunnen praktisch hun leven lang met de bus reizen, voor hetzelfde geldt als ze één keer hun auto vol zouden tanken.

Aan de ene kant is het leven in Cuba dus strikt gecontroleerd en geordend, terwijl er aan de andere kant vooral de laatste jaren steeds meer gaten in het systeem ontdekt worden waardoor er enorme ongelijkheid ontstaat. Het was voor ons een land dat gemengde gevoelens opwekt: je ziet en hoort hoe zwaar het leven van deze mensen is, maar merkt ook dat ze allemaal wel tot op zekere hoogte door de staat verzorgd worden. Op een schaal van 1 tot 10 van straatarm en uitgehongerd tot stinkend rijk en luxe leven zorgt de staat dat alle inwoners op 2 of 3 blijven zweven. Met veel moeite werk je jezelf in de vrije sector misschien op tot 4 of 5, maar verder komen de meeste mensen niet. Is dat slecht? Voor zij die niet beter weten misschien niet. De overheid laat het volk niet vrij, maar houdt hen wel in leven. Zolang iedereen inderdaad op gelijke voet behandeld wordt, kan ik er ergens wel begrip voor opbrengen. Waar we echter denken dat de Amerikaanse invloeden voorlopig nog even op zich laten wachten, vrees ik wel dat de ongelijkheid binnen het land sterk zal toenemen. Daarmee schieten ze natuurlijk het doel van een communistische staat voorbij. In dat opzicht ben ik het er dan ook wel mee eens dat als je het échte Cuba wilt zien, je nu moet gaan!

 

Advertenties

1 REACTIE

Geef een reactie