Waarom ik wel hardloop, maar niet hard loop

Hardlopen, de naam zegt het al: hard lopen. Voor de meesten betekent dat echter meer: steeds harder lopen. Het gaat om snelheid, tempo’s, persoonlijke records. Aan zo veel mogelijk wedstrijden meedoen, medailles in de wacht slepen en de mooiste tijden op je naam zetten. Fantastisch om al die ambitie te zien! Ooit was dat voor mij niet anders, maar in de afgelopen jaren heb ik veel over hardlopen en vooral over mijzelf geleerd..

Hardlopen is voor mij een soort mini-vakantie, vooral als het langere afstanden zijn. Even in mijn eentje eropuit, op avontuur. Even weg uit de dagelijkse sleur, niet denken aan agenda’s en deadlines. Zo graag als ik in het dagelijks leven intellectueel uitgedaagd wil worden, zo veel rust geeft de eenvoud van hardlopen mij. Alleen maar voet voor voet zetten en dat net zo vaak herhalen tot je weer thuis bent.

Zo simplistisch. Onderweg kan ik geen kant op: alleen vooruit. Vooraf bepaal ik de route en dat is de enige opdracht die ik mezelf geef: zet voet voor voet totdat je de hele route hebt afgelegd. Natuurlijk zou ik mezelf ook de opdracht kunnen geven om dit in een bepaald tempo te doen, om mezelf telkens uit te dagen en te verbeteren. Zoals de meeste hardlopers dat doen. Trainen voor een persoonlijk record, voor telkens langere afstanden in hogere snelheden. Ooit was ik niet anders.

med_res (1)

Die tijden waarin ik trainde voor een 10 km onder de 50 minuten en een halve marathon onder de 2 uur liggen inmiddels mijlenver achter mij. Begrijp me niet verkeerd, dat waren fantastische tijden. Het geeft een enorme kick om telkens je grenzen te verleggen en te ontdekken dat je zó veel meer kunt dan je denkt. In die periodes was ik dan ook apetrots op mijn prestaties, al stelden ze ten opzichte van menig hardloper weinig voor.

Het waren echter de vele blessures en de zoektocht naar mijzelf die me leerden dat ik in hardlopen iets anders zocht. Hardlopen is voor mij een manier om de intensiteit van het leven te verhogen:

Running is life, with the volume up <3

Tijdens het hardlopen neem ik als het ware even afstand van het dagelijkse leven; hoe verder ik ren, hoe meer afstand ik creëer. Mede daarom is de halve marathon mijn favoriete afstand: op het verste punt ben ik meer dan een uur verwijderd van huis, letterlijk meer dan een uur verwijderd van het dagelijkse leven. Hardlopen is tegelijkertijd mijn ontsnapping en mijn ontspanning.

Tijdens het hardlopen ervaar ik het leven alsof het ingeplugd is in een versterker. Juist nu mijn hele lijf in beweging is, ben ik van binnen rustiger dan op enig ander moment. Die interne rust gebruik ik om mijn gedachten op een rijtje te krijgen, mijn emoties toe te laten en bovenal: om te genieten van de prachtige natuur om me heen.

Stel dat ik op snelheid zou rennen, dat ik record na record zou willen breken. Dan zou ik regelmatig op mijn horloge moeten kijken, zou ik mezelf tot het uiterste moeten drijven, me moeten richten op de bewegingen van mijn lijf en vooral niet moeten stoppen. Dat is niet wat ik wil.

med_res (3)

Ik wil stoppen en even stilstaan. Soms figuurlijk, soms letterlijk. Ik wil vergeten dat ik hardloop, mijn lijf en ademhaling als vanzelf laten bewegen. Het echte hardlopen waar ik zo verliefd op ben, begint voor mij pas als ik vergeet dat ik hardloop. Als ik zo opga in de natuur, in alles wat ik zie en hoor, dat ik niet eens in de gaten heb dat ik met een glimlach van oor tot oor rustig door hobbel. Als ik abrupt stil ga staan zodra ik iets wonderlijk moois ontdek, om het even in me op te nemen, er een foto van te maken en vervolgens weer een ervaring rijker door te rennen.

Een hardlooptraining is voor mij niet geslaagd als ik een bepaalde tijd heb gehaald of een persoonlijk record heb verbroken, maar alleen als ik een avontuur heb beleefd. Een rondje van 10 kilometer waarin ik een keer of vijf verwonderd om me heen kijk, een keer of acht stop om de meest prachtige foto’s te maken en niet eens voel dat die kilometers in mijn benen gaan zitten.

Bij thuiskomst voel ik me herboren. Compleet bezweet en tegelijkertijd volledig opgefrist. Mijn hart gevuld met een voldaan gevoel, mijn geest volledig opgehelderd. Een glimlach op mijn gezicht die er de eerstvolgende uren niet vanaf te krijgen is. Mijn vakantie zit er weer op, maar wat ik heb genoten. Gelukkig hebben we de foto’s nog! Het allermooiste: over twee à drie dagen mogen we weer. Wát een leven <3

 

Advertenties

5 REACTIES

  1. Heel herkenbaar wat je schrijft. Al moet ik eerlijk bekennen dat het mij nog regelmatig om de afstand of snelheid gaat, maar ik begin wel meer oog te krijgen op de omgeving en vooral de geluiden om mij heen. Zo liep ik vanochtend vol verwondering langs een weiland vol met ganzen, heel veel verschillende soorten bij elkaar. Met de herfstkleuren op de achtergrond was dat een heel mooi plaatje. 🙂

    • Wat fijn om te horen! Een mooie balans tussen snelheid en van de omgeving genieten is ook uitstekend, toch? Dat rondje van vanochtend klinkt in ieder geval prachtig met al die ganzen tegen de achtergrond van de mooie herfstkleuren <3 Geniet lekker van al je trainingen!

  2. Wat een mooi verhaal. Heb al een paar dagen het lopen uitgesteld, maar tten ik krijg nu spontaan zin om te gaan. Je legt precies uit waarowaarom hardlopen zo fijn is. Ik vind ver ook leuker dan hard. Al wil ik in een run liever niet als laatste binnenkomen.

    • Bedankt voor je complimenten! Heel herkenbaar dat eerder ver dan hard willen 😉 Maar inderdaad, ook niet als laatste binnen willen komen! Daarom loop ik nu gewoon geen wedstrijden meer, haha. Probleem opgelost! Ik hoop dat je inmiddels weer een lekker rondje gelopen hebt!

Geef een reactie