Hoe minimalisme mij blij én bang maakt

Ik wil me niet meer hechten aan spullen. Telkens als ik een vrolijk notitieboekje tegenkom, dat meenemen om aantekeningen te maken, waarna het notitieboekje binnen no-time wordt afgeschreven als kladpapier omdat dat wat ik heb geschreven niet meer relevant is en ik de pagina eruit scheur, waardoor het boekje niet meer mooi genoeg is om voor projecten te gebruiken. Elk leuk jurkje of rokje meenemen om een paar keer te dragen en dan maandenlang in de kast te hangen omdat ik toch telkens dezelfde jurkjes aantrek. Alles wat we krijgen bewaren omdat het niet netjes is een gegeven paard in de bek te kijken, ook al wordt dat na zo’n 25 jaar wel erg veel. Mooie accessoires, nieuwe verzorgingsproducten: alles moet getest en uitgeprobeerd. Vervolgens staat het daar: dagenlang, wekenlang, maandenlang..

Begrijp me niet verkeerd: wij zijn absoluut geen koopverslaafden. Zoals wij leven, leven de meeste mensen. Je ziet iets leuks, je koopt het en je wordt er gelukkig van. Voor even. Alleen bij die laatste twee woorden staan we te weinig stil: hoe gelukkig worden we nu écht van al die spullen, op de lange termijn?

Ik wil al die spullen niet meer. Al die spullen die je schijnbaar gelukkig maken, voor even maar. Daarna verdoezelen ze alleen maar je beeld op dat wat er écht toe doet.

En toch, toch voel ik een bepaalde angst bij dit verlangen. Want wat als al het materialistische, al het oppervlakkige wegvalt? Wat blijft er dan over? Stelt dat er niets overblijft? Stel dat je dan beseft dat je helemaal niet zo gelukkig bent als je je voordoet? Stel dat je dan tot de conclusie komt dat je iets belangrijkst mist in je leven? Dat is best eng, vind ik.

Natuurlijk, ik heb een lieve man, twee schatjes van katten, fantastische vrienden, hartstikke leuk werk en geweldige collega’s, ik ben gezond, ik mag van mijn passies mijn werk maken en heb een hele toekomst voor me. Ik heb in mijn jeugd echter genoeg meegemaakt om op dit moment anders in het leven te staan dan menige andere 25-jarige. Meer dan ooit besef ik me dat het ook anders kan. Op dit moment ben ik gelukkiger dan ik ooit in mijn leven ben geweest, maar daardoor realiseer ik me des te meer hoe kwetsbaar dat tijdelijke geluk is. Je leven kan in één klap anders zijn. Elke dag, elk moment, bestaat er de kans dat je stralende geluk bruut verstoord wordt door een tegenslag, klein of groot. Hoe meer ik daarover nadenk, hoe angstiger ik word. Want wat als je alles wat je niet écht gelukkig maakt schrapt, zodat alleen dat wat er echt toe doet overblijft, en dát dan wordt aangetast?

styled shoot 18-11-2016 - thema herfst-winter-38

Misschien is dat wel wat wij allemaal zoeken in ons materialistische leven: houvast. Iets om gelukkig van te worden, als er in het ‘echte’ leven niets is om van gelukkig te worden. Triest, maar effectief. Het is zo eenvoudig om gelukkig te worden van dat prachtige nieuwe jurkje, ook al heb je al tien vergelijkbare modellen in de kast hangen. Het leidt je even af van werkstress, van ziekte van familieleden, van alle ellende in de wereld. Soms is het moeilijk je geluk te vinden in jezelf, als je ontevreden bent met jezelf of met je leven. Het is dan veel gemakkelijker je geluk te vinden aan de oppervlakte: in spullen. Een uitvlucht die, denk ik, vele mensen nemen zonder dat ze zich daar bewust van zijn.

Ik ben me er wel bewust van. Ik merk het steeds meer. Minimaliseren gaat ons uitstekend af en het geeft me een geweldig gevoel, maar in een periode van onrust en ontevredenheid heb ik opeens behoefte aan nieuwe spullen. Alsof dat ene ding dat al lang op mijn verlanglijstje staat en waar ik dus al heel lang net zo gelukkig zonder kan leven, me opeens wél gelukkig kan maken. Ja, dat kan het, want dat doet het. Voor even. Het is een verkapte manier om dat geluk te voelen dat er diep van binnen even niet zit. Een manier om onszelf op te vrolijken zonder dat we het zelf doorhebben..

Slim van onszelf, maar ook beangstigend. Hoe meer ik minimaliseer, hoe dichter ik bij mezelf kom. Dat gaat dus met horten en stoten: het doet me goed te ontspullen en steeds dichter bij de essentie van het leven te komen, maar tegelijkertijd maakt het me ook bang. Ik heb al genoeg meegemaakt om te beseffen dat het leven soms helemáál niet leuk kan zijn, wat dan? Wat als ik dan geen toevlucht kan nemen in de materialistische wereld om dat gapende gat van geluk op te vullen?

De momenten waarop dat gevoel me bekruipt, maak ik stiekem even een pas op de plaats. Durf ik dit wel, kan ik dit wel aan? Het is een retorisch vraag, want natuurlijk durf ik dit. Ik wil niets liever. Minimaliseren blijkt echter méér te zijn dan leven met minder spullen, véél meer..

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Hoe minimalisme mij blij én bang maakt

  1. Ik herken dit zo! Heb hier ook een poosje “last” van gehad, die enorme twijfel, een beetje angst ook wel. Ik heb echt een aantal keer keihard “nee” moeten zeggen op momenten dat ik wilde gaan shoppen. Dat “jezelf tegenkomen” was een eye-opener en schaamtevol moment tegelijk! Inmiddels ben ik er aan gewend, hoewel ik nog wel eens moeite heb met momenten. Ken je die “BUY ALL THE THINGS” meme? Ik heb ‘m als achtergrond van mn laptop. Als reminder 🙂

    Like

    1. Wat fijn om te zien dat er herkenning is, haha! Inderdaad herken ik ook die schaamte wel, het is zulk automatisch gedrag wat je dan tegen gaat staan terwijl het lastig te veranderen is. Maar knap dat het jou ook zo goed lukt! Die meme is wel een goede reminder inderdaad, leuke tip!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s