Revanche

Ha, wraak nemen voelt goed! Wist je niet hè, dat ik zo duivels kon zijn.. 😉 Grapje natuurlijk, stiekem was ik afgelopen dinsdag juist een engeltje! Zo braaf als ik éindelijk eens naar mijn lijf luisterde in plaats van klakkeloos mijn schema af te werken. Niet dat ik dat schema nu met tegenzin afwerk, integendeel, maar op het moment dat het mijn lijf wél tegen gaat staan, weet ik dan ook dat het menens is. Dat voelt op dat moment dan misschien helemaal niet goed, tenminste niet in mijn koppie, maar inmiddels zijn we twee dagen verder en voelt het méér dan goed..

Stiekem komt dit gevoel me heel bekend voor, van die enkele keer in de afgelopen jaren dat ik hetzelfde deed, dus laat ik het nu maar voor eens en voor altijd documenteren zodat ik er vanaf nu van kan blijven profiteren en wie weet iemand anders nog wel een graantje van mijn opgedane wijsheid kan meepikken. In een notendop: rust = trainen. Ja, = dik gedrukt met een streep eronder, zó belangrijk is het dat te benadrukken. Voor mij en wellicht velen met mij, voelt rusten als een zwakte. Trainen is beter, altijd maar meer en meer trainen om steeds beter te worden. WRONG.

Het is zeg maar niet dat ik niet al tig keer tegen de lamp ben gelopen en chagrijnig met blessures op de bank zat; meer dat ik nogal een eigenwijze Italiaanse stijfkop ben die stug tegen de werkelijkheid blijft vechten. Helaas ligt mijn specialisme meer bij wetenschappelijke literatuur leren dan bij leren met mezelf om te gaan.. Dus, toen er weer even een klein gaatje ruimte tussen alle literatuur vrij kwam in mijn hoofd, was daar zomaar opeens per ongeluk plek voor mijn lijf! Dat daaraan toegeven niet gemakkelijk was, dat kan ik je in geuren en kleuren vertellen. Het belangrijkste is echter dat het wél is gelukt! Plus, dat ik daar wéér veel meer van heb geleerd..

Een paar weken geleden besloot ik namelijk dat ik vandaag, donderdag, weer een halve marathon wilde rennen, even voordat ik naar Italië zou gaan om te testen hoe het nu met mijn tempo zou zitten. Inmiddels had ik al besloten dat ik dat niet weer zou gaan doen, puur omdat ik daar vandaag geen tijd voor had. Dan maar de 16 kilometer die officieel op het schema stond. Helaas bleek mijn studiegenootje iets minder gemotiveerd om de laatste deadline voor Pasen te halen dan ik en kon ik pas rond 17.00 de deur uit. Geen tijd voor 16 km dus, aangezien ik een paar uur later alweer BodyBalance moest geven. Een eenvoudige keuze: ik had wel zin om tempo te maken, dus werd het de tempoloop die aanvankelijk afgelopen dinsdag op de planning stond! Met enige twijfel of ik dat tempo wel zou halen, zeker aangezien ik niet zo’n ster ben in ’s middags rennen en de vermoeidheid voorlopig niet bijgeslapen is.

IMG_20170413_181658_824.jpg

Twijfel?! Eenmaal halverwege moest ik er hardop om lachen. Grappig, want toen ik begon knelden mijn schoenen al en bleek de wind aardig sterk in mijn gezicht te waaien, dus werkten de omstandigheden niet echt mee om die twijfel weg te werken. Zonder op mijn horloge te kijken echter, voelde ik al dat het anders was. Ik had KRACHT in die beentjes vandaag, wauw! Het is niet dat het vanzelf ging, maar ik voelde me sterk. Ik had de energie en vooral de kracht in mijn benen om tempo te maken. Waar ik de afgelopen weken élke training aan het eind sprintjes moest trekken om mijn beoogde doeltempo te behalen, liep ik vandaag vanaf begin af aan geen enkel moment langzamer dan dat beoogde doeltempo. Mijn eindtijd? 14 seconden per kilometer sneller dan het minimale beoogde doeltempo volgens mijn schema. BAM!

Dát voelt dus als wraak nemen. Revanche voor de gemiste training, maar paradoxaal: want DANKZIJ die gemiste training heb ik dit geflikt. Dat is niet wetenschappelijk bewezen natuurlijk, maar dat is zonder twijfel glashelder. Als ik die training wél had gerend, had ik vandaag nooit zo goed kunnen lopen. Niet voor niets bestaat het fenomeen “taperen”, wat ik plotseling intens begrijp en waardeer.

Het is zoals gezegd niet de eerste keer dat ik dit ervaar.. Met een enorm schuldgevoel neem ik zeg maar één à twee keer per jaar een ongeplande rustdag van mijn schema en steevast gaat de eerste training daarna fan-tas-tisch. Na vandaag geloof ik niet meer in toeval: ik kom dichter bij mijn doel DANKZIJ een gemiste training. Misschien is 3 keer per week hardlopen, 3 keer per week BodyBalance, 3 keer per week krachttraining en 1 keer per week 2 uur small-grouptraining en dat week in, week uit, soms nét iets te veel van het goede..

Laat ik het er dus maar even goed van nemen de komende 6 dagen bij mijn familie in Italië! Betere rust kan een mens zich niet wensen wilde ik schrijven, maar met het gekakel van al mijn familieleden in mijn hoofd besef ik toch dat dat stiekem niet helemaal waar is 😉 Een betere leerschool om ontspannen te genieten van het leven en van samenzijn met je naasten kan een mens zich niet wensen! Arrivederci <3

 

Advertenties

Geef een reactie