Persoonlijk: een niet-hardloopverslag

Menig niet-hardloper of minder fanatiek hardloper zal elk gelopen rondje met trots rapporteren. Zo meld ik me ook vrijwel na elke training: meestal op dinsdag, donderdag en zondag. Vandaag is het dinsdag en stond er een 8 km tempoloop op het schema. Iets waar ik al een aantal dagen naar uitkeek, zeker aangezien de training van zondag een beetje tegenviel. Toch voelde ik na het werken en lesgeven vanochtend al dat er iets niet klopte. Stiekem voelde ik dat al een paar dagen. Zeg maar misschien nadat ik vorige week vrijdag ’s nachts opeens hartstikke ziek wakker werd en nadat al een paar dagen mijn oogleden regelmatig trillen. Na bijna 25 jaar met mezelf geleefd te hebben weet ik diep van binnen héél goed wat dat betekent..

Niet voor niets vraagt menigeen mij hoe ik in hemelsnaam zoveel gedaan krijg, waar ik de energie vandaan haal en of ik een geheim heb om zo’n 40 uur in een dag te proppen. Waarop ik steevast antwoord dat ik het inderdaad druk heb, maar dat alles wat ik doe me ook energie geeft. Daar is geen woord van gelogen. Al zolang ik me kan herinneren presteer ik als een ster onder druk: geef mij maar deadlines en ik knal ze één voor één neer. Zodra die druk wegvalt echter, stort ik in. Na élke toetsweek op de middelbare school was ik ziek. Na élke tentamenperiode pik ik een klein griepje mee. Afgelopen woensdag sloot ik één vak aan de universiteit af, de vrijdag daarop volgde ik het laatste college van dit blok. Rest mij nu alleen één laatste deadline voordat ik naar Italië ga en daarvoor wacht ik al dagenlang op een studiegenootje. Oftewel: ik ben een soort van vrij van de universiteit. Op 24 april start mijn allerallerallerlaatste blok wat ongetwijfeld nóg drukker gaat worden dan het afgelopen blok en al vóór de 24e moet ik hard aan de slag. Maar éérst ga ik een paar dagen naar mijn familie in Italië en hoewel ik dat niet in gedachten had toen ik de vlucht boekte, besef ik nu wel degelijk dat ik dat écht nodig heb om weer even de batterij op te laden voor de laatste eindsprint..

17854820_1330013107088299_414868492800546301_o

Een full-time universitaire studie, zo’n 10 uur per week werken op de sportschool, lessen voorbereiden, bloggen én bakken, dat geeft me allemaal ontzettend veel energie, maar als ik dan héél even tijd krijg om op adem te komen, loopt die batterij in één keer leeg. Dus was ik vandaag moe, héél moe. Hoe zeer ik ook het gevoel had dat ik me écht beter zou voelen na een rondje hardlopen, vandaag was de vermoeidheid sterker. Tel daar een klein beetje pijn in mijn linkerbeen, die van die blessure, bij op en ik wist dat ik thuis moest blijven. Niet dat ik daar niet alsnog 3 uur tegen heb gevochten voordat ik me overgaf, maar uiteindelijk is het me gelukt mijn Renmeisjes in het schoenenrek te laten staan.

Toegeven aan mijn lijf, dat is nou net niet één van mijn kwaliteiten. Toevallig had ik het vandaag met een aantal collega’s over intelligentie: het is een zegen, maar soms ook een vloek. Persoonlijk ben ik nogal goed met mijn hoofd, maar voor mijn eigen bestwil is dat meestal té goed. Dan heb ik het niet zozeer over het feit dat ik regelmatig pontificaal tegen deurposten aanloop en twee linkerhanden heb, maar ook over het feit dat ik véééél gemakkelijker naar mijn hoofd luister dan naar mijn lijf. Dat heeft me in het verleden natuurlijk al niet veel goeds gebracht dus stapje voor stapje probeer ik vriendinnetjes te worden met alles dat zich onder mijn hersenen bevindt.  Aan het eind van de streep is deze ongeplande rustdag een grotere overwinning dan ik vandaag op welke manier dan ook hardlopend had kunnen behalen ❤

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s