Renmeisje vertelt..

Zo startte de gastles die ik vandaag gaf aan een groep MBO-leerlingen over het onderwerp eetstoornissen en natuurlijk mijn ervaringen..

Net zo goed kan ik daarmee deze blog starten, als introductie voor het stukje bewustzijn over eetstoornissen dat ik als Renmeisje wil creëren. Zeg maar, mijn voetafdruk die ik op de wereld wil achterlaten als ik er straks, ooit, over hopelijk pas héél veel jaren, niet meer ben..

Immers, eerlijk is eerlijk, mijn leven was nooit eerder zo leuk als nu! Natuurlijk zegt dat niet zo veel, want misschien heb ik nu wel gewoon een absurd leuk leven, maar wie mij enigszins kent, weet dat ik ook best zeg maar zacht uitgedrukte mindere perioden heb gekend. Daar hoef ik verder niet uitgebreid over uit te wijden om mijn punt te maken: traumatische jeugdervaringen kunnen hun sporen achterlaten en wij allemaal zouden ons bewust moeten zijn van die sporen om te voorkomen dat die de rest van ons of andermans leven verpesten!

Om de privacy van mijn familie niet te schenden zal ik over mijn jeugd niet verder uitweiden, het enige dat belangrijk is om mijn boodschap te begrijpen is dat een eetstoornis niet om eten draait. Een eetstoornis draait vrijwel altijd om controle: je vastklampen aan iets waarover je controle kunt uitoefenen, omdat je dat op andere vlakken in je leven niet kunt. Voor mij gold dat ik een moeilijke jeugd had gehad en veel te snel volwassen ben geworden, waardoor ik mezelf niet echt heb leren kennen. Er ging van alles mis in mijn jonge leven, maar rond mijn 15e ontdekte ik iets waarop ik wél controle kon uitoefenen: afvallen. Let op: het is niet zo eenvoudig als ik dit hier schets. Wat ik jullie vertel heb ik me ACHTERAF gerealiseerd. Het is niet zo dat ik me er op jonge leeftijd van bewust was dat mijn leven niet verliep zoals het zou moeten verlopen en me bedacht: ‘laat ik maar een eetstoornis ontwikkelen, zodat ik tenminste wel ergens controle over heb.’ Nee, zo gaat het dus niet. Als kind was ik altijd al net een beetje aan de flinke kant, zeg maar volslank. De lichaamsbouw van zowel mijn vader als mijn moeder, dat verklaart een hoop. Dat ik in de puberteit iets wilde afvallen was dus voor een meisje van die leeftijd volledig normaal. Goh, fijne constatering, ik was “normaal”..

Dat afvallen liep al vrij snel lekker vlotjes! Misschien zelfs iets té vlotjes.. Helaas is het op het moment dat je zoiets constateert vaak al te laat: zien dat iemand dwangmatig controle uitoefent op zichzelf is zien dat diegene die controle niet zomaar meer zal loslaten. Afijn, hoe een eetstoornis verder in elkaar zit hoef ik jullie niet uit te leggen, want ook dat is niet per se relevant voor mijn verhaal. Je raakt er dieper en dieper in verzeild, alsof het drijfzand is: hoe harder je probeert eruit te klimmen, hoe dieper je wegzakt..

“Dan eet je toch gewoon weer meer?” Was het maar zo simpel. Eten is de oplossing niet. Eten was immers ook niet het probleem. Door meer te eten pak je alleen de symptomen aan, maar blijf het probleem bestaan. In feite is dat wat mij zo’n 7 jaar geleden werd geleerd: meer eten, dan zou het vanzelf weer overgaan. Check! Eenmaal stapje voor stapje meer aan het eten, leek ik weer helemaal mezelf te worden. Met de nadruk op “leek”. Iedereen in mijn directe omgeving begreep op dat moment natuurlijk allang dat ik een eetstoornis had ontwikkeld als gevolg van mijn traumatische jeugdervaringen, maar wat precies het problematische gevolg daarvan was geweest, daar had niemand de vinger op gelegd. Dat bleek pas toen ik een paar jaar later opnieuw een eetstoornis ontwikkelde. Omdat ik inmiddels wist hoe een eetstoornis in elkaar zat, trok ik direct aan de bel en besefte al snel waar ik de oorzaak moest zoeken: niet in het willen afvallen, maar in iets in mijn leven waarover ik geen controle had maar wat me diep van binnen wel doodongelukkig maakte. Dat bleek mijn studie te zijn. Achteraf gezien, want achteraf praten is altijd gemakkelijk, volkomen logisch. Tijdens mijn eerste eetstoornis ben ik puur symptomatisch behandeld: niemand heeft geprikt in mijn verleden en de bron van mijn controledrang aangepakt. Wat was nu die bron? Doordat ik mentaal van jong kind in één klap naar volwassene was gegaan, had ik een groot deel van mijn jeugd overgeslagen. Zeg maar dat deel waarin je leert wie je bent en wat je wilt, waar je passies liggen en waar jij gelukkig van wordt!

Ik was Giulia, dat kleine slimme meisje, maar verder dan dat kwam ik stiekem niet.. Wat vond ik interessant? Waar vond ik ontspanning in? Wat zou ik de rest van mijn leven willen doen? Wat liet mijn hart sneller kloppen? Waar lagen mijn passies? Wat wilde ik aan de wereld bijdragen? Wat liet mij lachen? Wat deed ik het liefste op een vrije dag? Geen idee..

Puur op verstand had ik een studie gekozen die me een tijd lang uitstekend beviel, tot ik de praktijk in moest en onbewust besefte dat ik iemand speelde die ik niet was. Dat besef kwam al vrij snel doordat ik mijn destructieve copingsmechanisme genaamd “eetstoornis” aangaf dat er iets mis was. Tja, toen was het uiteraard al weer te laat, maar om een lang verhaal kort te maken: dankzij dit keer wél probleemgerichte therapie en héél veel zelfstudie weet ik nu steeds beter wél wat mij gelukkig maakt. Elke dag weer leer ik meer over mezelf en zeker de laatste maanden lijken talloze puzzelstukjes op hun plek te vallen..

17795700_1322023744553902_1482424617992248127_n

Over 3 maanden rond ik als het goed is mijn universitaire studie in de communicatie af: niet gek aangezien ik als kind al boeken verslond, elke taalfout bespeurde en teksten schreef waar menig volwassene van achterover sloeg. Dat boek dat mijn basisschooljuffrouw als ze gepensioneerd zou zijn achter de geraniums zou willen lezen, dat komt er ongetwijfeld aan..
Drie keer per week geef ik les in de sportschool: eindelijk dát gevonden waarin ik graag les wilde geven, aangezien ik als kind al wist dat ik voor “de klas” wilde staan maar niet wist voor welk vak..
Altijd heb ik geroepen dat ik geen 9-tot-5 mentaliteit heb: doe mij maar een baan waarin ik mijn eigen dagen kan indelen en kan werken wanneer het mij uitkomt. Voor hard werken draai ik mijn hand niet om, maar dan wel volgens mijn eigen planning. Het ziet er naar uit dat dat aardig gaat lukken met een baan in de sportschool en een eigen bedrijf..
Met een Italiaanse passie voor gezond koken en verse producten kan ik mijn hart ophalen bij onze grote moestuin en mijn eigen blog & webshop: wat is er nu leuker dan die passie te delen met iedereen die ervan wilt genieten?!

Dat lijstje is echter pas compleet, wanneer ik mijn belangrijkste levenslessen daaraan toevoeg. Misschien als één van de weinigen praat ik honderduit over mijn eetstoornisverleden: niet omdat ik er trots op ben, helaas zeer zeker niet, maar omdat ik me er ook niet voor hoef te schamen. Sterker zelfs: niemand hoeft zich ervoor te schamen. Dát is wat ik wil bereiken! Er hoeft maar één iemand zoals ik te zijn, maar ongetwijfeld zijn er meerderen, die opstaan voor al die anderen die het niet durven en hun kwaliteiten ongetwijfeld elders hebben liggen, om ervoor te zorgen dat wij allemaal begrepen worden. Om ervoor te zorgen dat niemand met een eetstoornis zich hoeft te schamen, gedwongen hoeft te worden “gewoon meer te eten” en onnodig lang hoeft te lijden omdat niemand doorprikt tot het onderliggende probleem gevonden is. Aandacht, bewustzijn en erkenning voor de aard en de ernst van eetstoornissen creëren, dat is mijn missie. Niet mijn enige missie, maar misschien wel mijn meest belangrijke missie!

Als ik deze wereld over een héél aantal jaren ga verlaten, hoop ik dat dankzij mij minimaal één persoon één keer minder “eet nou eens normaal” naar zijn of haar hoofd gesmeten heeft gekregen. Of dat minimaal één persoon dankzij mij de stap durft te wagen zijn of haar leven te veranderen ongeacht wat anderen daarvan vinden, omdat hij of zij daar zélf gelukkig van wordt. Of dat dankzij mij minimaal één persoon de knuffel heeft ontvangen die hij of zij op dat moment nodig had..

Tot zover mijn ahum, “korte” introductie voor de meer persoonlijke verhalen, authentieke gedichten en psychologische of filosofische reflecties waarmee ik van plan ben het wereldwijde web de komende tijd te gaan verrijken. Soms zal het confronterend zijn, vandaar dat ik deze introductie noodzakelijk achtte. Voel je dan ook nooit verplicht iets te lezen, maar doe dat alleen als je daar zelf behoefte aan hebt en je je daar zelf prettig bij voelt.. Uiteindelijk zijn we immers allemaal het beste af wanneer we eerst zorgen dat we zelf gelukkig zijn: want geluk kun je vermenigvuldigen door het te delen, maar je kunt pas iets delen als je het zelf hebt ❤

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s