Foutje, bedankt!

Ken je dat verhaal van dat meisje dat naar de chiropractor ging voor rugklachten en naar buiten ging met rug- én beenklachten? Toevallig ik wel, dus zal ik het je vertellen.

Er was eens.. een Renmeisje dat pijn kreeg tussen haar schouderbladen, aan de rechterkant. Ze bezocht de fysiotherapeut, die gaf het na meer dan 10 ineffectieve behandelingen op en verwees haar door naar de orthomanueel therapeut. Hij zou haar wel even in een paar behandelingen recht timmeren. Helaas, poging twee mislukt. Driemaal is scheepsrecht? Op naar de chiropractor. Duidelijke  diagnose: lichte scoliose, lichte slijtage tussen T9 en T10 en een cervicale hypolordose. No problemo volgens de chiropractor, binnen een paar behandelingen zou ik verbeteringen opmerken..

Stomverbaasd was hij dan ook toen ik na de vierde behandeling op zijn vraag ‘Hoe gaat het?’ nog steeds antwoordde met ‘Niet beter, niet slechter.’ Des te meer toen ik dat na behandeling 5 en 6 nog steeds antwoordde.. Zijn advies? Tijdens deze behandeling probeer ik wat nieuws uit maar als je na twee weken geen verbetering merkt, raad ik je aan naar de huisarts te gaan voor een MRI. Zo gezegd, zo gedaan..

Op maandag kraakte de chiropractor anders dan anders en op miraculeuze wijze leek twee dagen later de pijn compleet verdwenen te zijn! Die vreugde was echter van korte duur, toen ik vanuit mijn rug steken in mijn rechterbeen voelde. Steken werden tintelingen, werd gevoelloosheid.. Een beetje bang werd ik stiekem, dat er een zenuw behoorlijk bekneld was gaan zitten. Aangezien ik doktersbezoekjes, van welke aard dan ook, het liefst vermijd, besloot ik één dag te wachten. Warempel, de pijn in mijn rug kwam weer terug! Mijn collega Nicole bevestigde precies mijn eigen verwachting: ‘aha, dan voelen je benen nu zeker weer normaal?!’ ‘Nee.’

Die status is tot op heden onveranderd: mijn benen voelen elke dag anders, maar alles behalve oké. Van steken tot doofheid tot zwakte tot vandaag zelfs brandende pijn. Een bezoekje aan de huisarts bevestigde mijn hypothese, maar voegde daar direct een teleurstellende boodschap aan toe: ‘Kun je daarmee leven, meid?’

img_20160801_151257

How about no?! Volgens de huisarts komt die pijn tussen mijn schouderbladen, die ik inmiddels dus al sinds september 2015 ervaar, van een beknelde zenuw. Hoe is die bekneld geraakt? Door het sporten. Tja, sporten is gezond, hè.. De chiropractor heeft met al zijn goede bedoelingen tijdens die laatste behandeling de zenuw zó bekneld, dat het uitstraalt naar mijn benen. De remedie? Die spieren rondom dat schouderblad even wat liever behandelen en meer ontspannen, zodat die zenuwblokkade vanzelf opgeheven zal worden. Na anderhalf jaar zou het zo simpel zijn? Eerst zien, dan geloven..

Zijn paradoxale en in mijn ogen nogal dubieuze theorie bestond uit zijn ontkenning én bevestiging van de ziekte fibromyalgie. Volgens hem is fibromyalgie, de aandoening waarmee ik op mijn 18e ben gediagnosticeerd, slechts een stempel voor onverklaarbare klachten die wel allemaal zo’n beetje bij elkaar horen en in feite dus onzin. Zijn oordeel over mijn klachten? ‘Meid, jouw bewegingsstelsel is nu eenmaal je zwakke plek, dat zul je moeten accepteren.’ Ligt het nu aan mij of kunnen jullie hem wel volgen?

Hoe dan ook, er valt niemand iets kwaad te nemen. Wat ik met dit advies moet, daar ben ik echter nog niet helemaal over uit.. Accepteren? Dat is nou net een woord wat ergens in een verdomhoekje in mijn woordenboek staat. Of ik nu fibromyalgie heb of dat mijn bewegingsstelsel nu eenmaal mijn zwakke plek is, het komt op hetzelfde neer: mijn lijf wil niet wat mijn hoofd wil.

De huisarts had tenminste één ding zeker goed door: ik ben niet iemand die het stempel fibromyalgie opgeplakt wil krijgen om in de slachtofferrol te kunnen kruipen en excuses te creëren voor wat ik niet kan. Júist sinds ik die diagnose kreeg heb ik me nooit meer zo ziek gevoeld als daarvóór, omdat ik mezelf met gezonde voeding & beweging grotendeels “genezen” heb en de beperkingen die overbleven me nauwelijks belemmerden. Die stempel was voor mij juist een vrijbrief: ik kan niets kapotmaken, dus kan ik naar hartenlust experimenteren met mijn eigen “behandeling”. Daar ben ik 5 jaar lang glansrijk in geslaagd, natuurlijk wel met de nodige keren vallen en opstaan. Met of zonder fibromyalgie kun je prima 100 worden, dus er staan me nog héél wat jaren te wachten waarin ik niet zo maar ga accepteren dat mijn bewegingsapparaat mijn zwakke plek is. Nooit zal ik snelle tijden rennen, nooit zal ik een echte krachtpatser worden en zelfs de kans dat ik nooit een marathon zal rennen acht ik steeds groter.. Echter nóóit zal ik stoppen mijn grenzen te verkennen, nóóit zal ik accepteren dat ik niets kan zonder echt alles geprobeerd te hebben en nóóit zal ik het vertrouwen in mijn eigen kracht verliezen!

Dus, beste huisarts, fibromyalgie of geen fibromyalgie: deskundig advies volg ik altijd op, tot het tegendeel bewezen is. De komende tijd zal ik de spieren rondom mijn schouderbladen extra lief behandelen, op hoop van zegen. Zoals beloofd, kom ik anders over een half jaartje gezellig weer een praatje maken 😉

P.S. Mogelijke bijwerkingen van het onvermogen een geplande duurloop te kunnen lopen zijn een slecht humeur, lichtgeraaktheid, futloosheid en een gebrek aan overenthousiaste foto’s & filmpjes. Namens mijn dwarsliggende bewegingsapparaat: oprechte excuses voor het ongemak.

 

Advertenties

2 thoughts on “Foutje, bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s