Mijn échte hardloopdoel

Hardlopen gaat natuurlijk meestal over tijden, PR’s, medailles, mijlpalen en zoveel mogelijk wedstrijden. Hardlopers vergelijken zich met anderen en met hun eigen prestaties van een tijdje geleden, stellen doelen bij en streven ernaar record na record te laten sneuvelen..

Zo’n hardloper ben ik nooit geweest en zal ik nooit worden. Uiteraard heb ook ik ambities, die beschreef ik al in het artikel over mijn doelen voor 2017. Het allerbelangrijkste doel miste daar echter, dat besefte ik me tijdens de duurloop van vandaag..

Dat doel is immers ook geen doel voor 2017, maar een doel voor heel mijn leven. Het grappige is dat als ik doelen van andere hardlopers lees, ik de drang krijg om ook mezelf te verbeteren. Al zal ik mezelf nooit kunnen meten met andere hardlopers omdat ik nu eenmaal écht langzaam ren, ik kan wel mezelf verbeteren. Het punt is echter dat ik niet echt de drang voel om mezelf te verbeteren, althans niet qua snelheid. Ik wíl wel, maar er iets in hardlopen dat veel belangrijker is en dat me tegenhoudt aan mijn snelheid te werken..

Runner’s High

Toegegeven, ik ben verslaafd. Het liefste raak ik elke week high: daar heb ik geen drugs voor nodig, slechts een duurloop van minimaal een uur. Wat er ergens tijdens die duurloop, vaak vooral aan het eind (ja, ook na al 20 kilometer) gebeurt, is onbeschrijfelijk.. Een bredere glimlach zul je nooit op mijn gezicht zien. Stiekem zou ik wel eens op de plek van automobilisten willen zitten die mij zien rennen: die liggen in een deuk. Met een big smile van oor tot oor ren ik dansend, zwaaiend en gekke gezichten trekkend over de paden. Dat voor jullie op foto of video zetten is helaas onmogelijk want dan is de magie van het ware gevoel verbroken. Pogingen resulteren in “gemaakte” euforische dansjes..

Die runner’s high wordt veroorzaakt door stofjes in de hersenen zoals endorfine, die zorgen voor een goede stemming. Nou, dat doen ze.. Helaas niet bij trainingen van een half uurtje, of zelfs een uur. Mijn stofjes hebben minimaal een uur nodig om écht effectief te zijn. Een goede stemming ervaar ik zeker elke training wel, zelfs al voordat ik de deur uitstap bij de gedachte alleen al aan hardlopen. Maar die echte runner’s high, die ervaar ik alleen bij duurlopen..

img_20170119_142507_532

Waarom? Dat weet ik precies, alleen is het niet zo gemakkelijk in woorden te vatten.. Lange duurlopen bieden een avontuur: ik ga ver van huis, vaak via een nieuwe of vrij onbekende route, en ben voor een poosje alleen op mezelf aangewezen. Korte trainingen blijven dichterbij huis, via de standaard rondjes. Heerlijk, maar anders.. Tijdens lange duurlopen zoek ik de ongerepte natuur op: loop ik door bossen en velden waar ik bijna niemand tegenkom. Onderweg geniet ik van prachtige panorama’s, onverwachte natuurwonderen en de cadans van mijn voeten op de paden.. Ik hoef niks, want ik kan niks. Thuis kan ik altijd wel werken of iets in het huishouden doen, hier niet. Ik kan alleen maar nadenken, kijken en hardlopen. Problemen waarover ik pieker lossen zich als vanzelf in mijn hoofd op en als er één moment is waarop ik besef hoe mooi het leven is, is het wel tijdens een duurloop. Duurlopen zijn mini-vakanties voor mezelf: in mijn eentje op pad met als enige doel voet voor voet zetten. Weg van het dagelijks leven, besef ik het meest intens hoe mooi dat dagelijks leven is..

Running is life, with the volume up ❤

Die quote beschrijft precies wat ik met mijn laatste zin bedoelde: mijn leven is momenteel prachtig, mooier dan het ooit is geweest, dat besef ik elke dag. Maar tijdens een duurloop, voel ik dat 1000% meer. Zou het komen doordat ik tijdens zo’n duurloop letterlijk van een afstandje kan reflecteren op dat leven?

Hoe het ook zij, tijdens een duurloop is het leven zó veel mooier. Het afstand nemen van het dagelijks leven, het avontuurlijke, het op jezelf aangewezen zijn, het genieten van de ongerepte natuur, het rustgevende ritme van je eigen voetstappen.. Tijdens duurlopen is het plaatje compleet!

Op die momenten lach ik mezelf dan ook uit om mijn doel een PR te lopen op de halve marathon: leuk idee, maar dat valt totaal in het niet bij het genot van deze duurloop. Mijn tempo vandaag was dramatisch laag, maar mijn geluk des te hoger. Fijne bijkomstigheid zo’n PR, als dat er ooit van mag komen, maar zeker niet hét belangrijkste doel.

Nee, mijn allerbelangrijkste hardloopdoel is genieten van het leven. Nooit zal ik zeggen dat ik blijf hardlopen om doelen te behalen, maar ik zal mijn leven lang blijven hardlopen om intens te voelen hoe mooi het leven is. Hardlopen heeft mij oprecht een ander, mooier mens gemaakt..

Al jaren sta ik achter de gedachte dat hardlopen mijn leven heeft gered (samen met andere factoren zoals mijn allerliefste man natuurlijk) en dat blijft het doen. Hardlopen zorgt bij mij voor meer intense emoties dus ja, ook als het leven tegenzit is hardlopen er voor mij. Boosheid wordt versterkt tijdens een korte training die ik dan met veel krachtige bewegingen een stuk opgeluchter voltooi. Verdriet wordt verzacht, teleurstelling gerelateerd. Met welke emotie een training ook start, bij thuiskomst is die een heel stuk positiever.

Mijn allerbelangrijkste hardloopdoel is dus genieten van het hardlopen, dat mij laat genieten van het leven. Mijn emoties intenser voelen en zo verwerken, in goede én in slechte tijden, en zo vaak mogelijk high raken 😉

Hardlopen reflecteert voor mij dus letterlijk het leven, ingeplugd in een versterker: with the volume up ❤

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s