Dat gebeurt toch alleen in films?

Van die dingen die alleen op televisie gebeuren.. Binnen een vak dat ik momenteel aan de universiteit volg doe ik cultuurwetenschappelijk onderzoek en leer over bijvoorbeeld de zogenaamde werkelijkheid die door media aan ons als publiek wordt gepresenteerd.. Best grappig als je denkt aan uitspraken zoals “dat gebeurt toch alleen in films!” Hoe kan het nou dat realistische films gebeurtenissen bevattend die alléén op dat witte doek mogelijk zijn?

Anyway, ik sneed dit onderwerp aan omdat ik vorige week twee van die “zoiets gebeurt alleen in films”-momenten had..

Op donderdag had ik een afspraak bij de tandarts: controle, om mijn tandartsverzekering toch nog even te benutten zo net voor de eindstreep van 2016. Netjes op tijd meld ik me aan de balie, waar ik een “Prima, neem maar plaats” als reactie krijg. Om de tijd te doden pak ik mijn telefoon en zet die alvast op stil, ik wil immers niet dat de tandarts zich zo stoort aan allerlei geluidjes die uit mijn tas komen. Plots zie ik dat ik word gebeld, maar aangezien ik verwacht zo de behandelkamer binnen te mogen, neem ik uiteraard niet op. Zodra de beller heeft opgehangen haast ik me naar Google om op te zoeken wie me heeft gebeld. Ik tik het nummer in, druk op zoeken en zie: “Tandarts Vos”…

Direct begrijp ik al het gemopper van achter de balie waar ik al een paar minuten kon meegenieten. De secretaresses stonden samen met de tandarts te klagen over cliënten die niet op komen dagen zo vlak voor kerst en besluiten een cliënte die niet is gekomen te bellen. Helaas neemt ze niet op, “misschien is ze onderweg”..

Mijn lach inhoudend loop ik naar de balie: “Ik zit hier te wachten op mijn afspraak, heb mijn telefoon netjes al op stil gezet en word opeens gebeld.. door JULLIE.”

Die lach hoefde ik vervolgens niet meer in te houden want de drie dames kwamen niet meer bij van het lachen. Die cliënte die niet kwam opdagen, die ze hadden gebeld en die “misschien onderweg is”, dat was ik! Terwijl ik daar al braaf zo’n 7 minuten in de wachtkamer zat..

img_20161207_103023

Oké, dat was filmmoment numero 1. Hilarisch vond ik persoonlijk, daar was ik de dag erna nog hardop om aan het lachen. Dat lachen verging me echter die dag erna, vrijdag, rond kwart over drie. Het moment waarop mijn college in Utrecht plaats zou vinden en waarvoor ik om 13.15 was vertrokken, op de vrijdagmiddag voor kerst. Braaf stond ik om 15.08 voor de collegezaal, die gesloten was. Dat was de zaal wel vaker, de docent komt dan om 15.14 met zijn kopje koffie de hoek om snelwandelen. Wel viel me op dat ik tot nu de enige was: zou iedereen zo laat zijn vandaag? Terwijl de minuten verstreken begon ik me steeds meer zorgen te maken.. Al toen ik thuis vertrok bekroop me een gevoel dat er iets mis zou zijn met het college van vandaag. Toch ging ik uiteraard braaf, want ik wil niet te veel colleges verzuimen i.v.m. het verliezen van het recht op herkansing. Terwijl ik er met de minuut zekerder van werd dat ik voor niets 2 uur had gereisd, checkte ik álle documenten en locaties waarop informatie over het college van vanmiddag zou kunnen staan. NIETS. In de handleiding stond gewoon inhoud voor het college en op geen enkele sheet stond dat het college niet zou doorgaan. Het was kwart over drie en ik stond moederziel alleen voor de collegedeur. Vrij zeker van mijn zaak appte ik mijn man dat ik blijkbaar al langer kerstvakantie had dan ik wist.. Ik wachtte 5 minuten langer, puur voor het idee van bevestiging van wat ik al wist: het college ging niet door en niemand had mij op de hoogte gebracht. Heel vreemd, want toen ik woensdag afwezig was, had de docent mij wel een uitgebreide mail gestuurd met mijn cijfer en handvatten voor de volgende deadline. Was het dan zo’n grote moeite geweest er even bij te zetten dat ik vrijdag niet 4 uur lang zou hoeven te reizen om ruim 10 minuten in m’n uppie voor een gesloten collegedeur te staan? In iets subtielere bewoordingen heb ik de docent dat achteraf natuurlijk ook gemaild, maar tot op heden heb ik geen reactie ontvangen. Die had immers blijkbaar al sinds woensdag vakantie, alleen wist ik dat niet..

Je begrijpt, vooral bij deze laatste ervaring had ik zo’n gevoel van: dit kan toch niet werkelijk gebeuren? Het zal toch niet werkelijk dat ik mezelf helemaal naar Utrecht heb gesleept voor niets? Helaas, ondanks dat je hoopt dat dit soort dingen alleen in films gebeuren, stond ik daar afgelopen vrijdag echt. Uiteraard zeker geen wereldramp, alleen een beetje frustrerend op dat moment en nogal zonde van de tijd. Achteraf kan ik er natuurlijk om schateren, zeker na mijn geslaagde winkelmiddag in Utrecht 😉

Tja, eens een totaal andere blog dan gewoonlijk, maar ik vond het toch erg leuk om dit even met jullie te delen. Ik benieuwd:

Heb jij wel eens zo’n “dat gebeurt toch alleen in films”-moment meegemaakt?

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie