Back on the road to 21k

Goeeeeeeeeeeeeeeeedenavond! Jazeker, een h√©le goede avond. Of beter gezegd: aan deze avond is niet speciaal iets zo goed, maar ik heb wel goed nieuws ūüôā

De reden dat ik deze blog nu schrijf is in feite niet zo goed: door alle drukte op studie-, werk- en privégebied ben ik zó moe dat ik naast werken en privé-aangelegenheden het hele weekend geen hersencel aan het studeren krijg. Gelukkig heb ik voor het schrijven van blogs niet zoveel alertheid en energie nodig, dus even wat woorden op papier (lees: op het toetsenbord) zetten en dan op tijd naar bed!

Immers, morgen wordt weer een drukke dag.. Te beginnen met lesgeven & werken, maar vervolgens ook hardlopen, studeren en een bezoekje aan de chiropractor. Over die laatste twee wil ik het even hebben. Over die laatste: daar wijd ik binnenkort een blog aan, maar samengevat is er hopelijk eindelijk een verklaring gevonden voor de rugpijn die mij al sinds september vorig jaar teistert en die mogelijk samenhangt met de herhaaldelijke blessures in mijn heupen en de clusterhoofdpijn waar ik regelmatig last van heb.

Het goede nieuws is dat het hardlopen na lange tijd op een laag pitje te hebben gestaan wegens blessures én drukte, weer een stapje in prioriteit is gestegen: mijn lijf is er klaar voor, zeker in combinatie met de behandeling van mijn rug, om weer structureel op te bouwen. Wat is dan logischerwijs het eerste doel: de halve marathon!

Mijn favoriete afstand: 21,1 kilometer <3 De ideale afstand om even écht aan de alledaagse hectiek te ontsnappen zonder je hele dag kwijt te zijn. Mijn ideale route vanuit huis, via Stramproy. naar moeders in Ell en weer naar huis. Een afstand die ik 3 maanden geleden met twee vingers in de neus rende (niet letterlijk natuurlijk, dat lijkt me vrij oncomfortabel), maar die sinds die tijd onbereikbaar lijkt. LIJKT, want ik wéét dat het niet onbereikbaar is. Die afstand heb ik al talloze keren gerend in mijn jonge leven en zal ik ongetwijfeld in de rest van mijn leven vele malen meer rennen.

img_20161129_171329

Dus, ik heb weer een oud schema erbij gepakt en ben aan de slag gegaan. Op rustig tempo weliswaar: tijden doen mij niets, afstand is wat voor mij telt.

Of ik daarna weer ga trainen voor de hele marathon? Dat durf ik niet te zeggen. De hele marathon blijft voorlopig mijn ultieme doel maar wie weet blijkt de sportarts toch een piepklein beetje gelijk te krijgen: mijn lijf is niet gebouwd om een halve marathon te rennen, laat staan een hele marathon. Eigenwijs als ik ben heb ik deel één van haar statement weerlegd, misschien moet ik me bij deel twee toch neerleggen..

Voor die tijd echter, train ik weer toe naar de halve marathon en zie vanaf daar verder. Hoe is het over 12 weken met mijn rug? Hoe instabiel denkt de chiropractor dat mijn lijf daadwerkelijk is? We gaan het zien. Dankzij mijn twee onsuccesvolle pogingen tot de hele marathon, waarvan de tweede overigens wel ruim 5 kilometer dichterbij het ultieme doel kwam, heb ik juist ook geleerd dat de marathon zelf het ultieme doel niet is. Het is de hele reis ernaartoe, jezelf leren kennen, grenzen verleggen, jezelf tegenkomen, adembenemende momenten beleven en jezelf keer op keer overwinnen..

Vandaag, 11 december, staan er al exact 100 kilometers meer op de teller dit jaar dan vorig jaar op 31 december, dát is alweer een record. Dit jaar rende ik voor het eerst lange tijd 4 keer per week. Dit jaar rende ik voor het eerst 25 kilometer, 26 kilometer, 27 kilometer, 28 kilometer, 29 kilometer en 30 kilometer aan één stuk.

Zo veel mijlpalen, in minder dan 366 dagen. Mij hoor je niet klagen over die marathon die daar niet was: er was zo veel wél <3

 

Because the greatest part of a road trip isn’t arriving at your destination.
It’s all the wild stuff that happens along the way..

 

 

Advertenties

Geef een reactie