Quick fix?

Bestond er maar een quick fix.. Pilletje erin, massage van de fysio of een lotion smeren en hop, blessurevrij de weg op! Helaas, pindakaas. Vandaag propte ik een korte training tussen alle afspraken in: 6.5 km paste precies. Daar was mijn lijf het overigens op alle fronten mee eens.

Zo snel & moeiteloos als ik afgelopen dinsdag (overigens op nuchtere maag) over het asfalt zweefde, zo zwaar & kwetsbaar voelde ik me nu na elke klap op het asfalt die door mijn hele onderlichaam dreunde. Mijn rechterknie zat op slot, zo ongeveer een kilometer lang. Toen verruilde die pijn zich voor een rare verveling in mijn linkerheup: het voelde alsof de grote bovenbeenspier zo kapot kon knappen, maar toch ook weer niet (anders was ik uiteraard wel gestopt met rennen). Na weer een kilometertje wisselde dat nare gevoel weer met pijn in mijn rechterheup.. HOE DAN?!

Frustrerend, maar ik rende door. Na ruim 2.5 km kreeg ik “gelukkig” afleiding: mijn blaas. Ja, één van die vreemde dingen waar ik regelmatig last van heb als ik niet ’s ochtends ren.. Raar, hè? Tja, that’s me.

Dus, na 6.5 km frustratie kwam ik exáct op tijd thuis. Dat was dan tenminste een puntje euforie: ik had het wél gered een rondje te genieten van de prachtige herfst op deze drukke dag 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s