Herstelloop 2

Donderdag 22 september: dezelfde afstand, dezelfde pijn, 1 bpm lager, 15 seconden per kilometer sneller..

Vandaag neem ik het besluit dat Renmeisje blijft bestaan, in welke vorm dan ook. Het helpt mij meer te genieten van het hardlopen én het leven, door regelmatig mijn ervaringen op papier (op scherm) te zetten. Al tijdens het hardlopen ervaar ik soms zulke intense emoties dat ik ze wil vasthouden, omdat ze me zó gelukkig maken. Door ze hier op te schrijven bewaar ik ze, zodat die gevoelens nooit verloren hoeven te gaan.

Daarnaast kan ik mijn progressie bijhouden, terugkijken naar waar het mogelijk fout is gegaan en heb ik na verloop van tijd een mooi boekwerk bij elkaar gespaard. Zo heb ik over zo’n 70 jaar toch wat leuks te lezen achter de geraniums 🙂

Als ik behoefte & tijd heb, volgt er een uitgebreid verslag. Zo niet, omdat ik geen tijd heb of omdat ik niets boeiends te vertellen heb, dan noteer ik eenvoudigweg één zinnetje zoals waarmee dit artikel begon. Een logboek én een dagboek wisselen elkaar zo af, altijd van hetzelfde renmeisje.. <3

 

Advertenties

Geef een reactie