Einde verhaal?

15 weken lang doemde deze titel regelmatig voor mijn ogen op.. Wanneer zou het moment komen dat mijn marathontraining eindigt wegens een blessure, de enige voor mij geldende reden? Dat moment had ik veel eerder verwacht, maar net nu ik het niet meer verwachtte, was het in één klap raak..

Natuurlijk loop ik twee blogs achter, dus de verslagen van de laatste twee trainingen heb je niet gelezen. Na de herstelduurloop van 22 kilometer vorige week vrijdag, was de pijn in mijn enkel die ik sinds de 30 km de week ervoor had wel minder, maar niet weg. Zoals afgesproken met mezelf, ging er dus een telefoontje naar de fysio. Ik besloot mijn enkel een extra rustdag te gunnen en pas maandag weer te gaan rennen. Dat bleek een verstandige keuze: de pijn nam af en maandag genoot ik van een prachtige korte duurloop van 12 kilometer. Op een heerlijk tempo, door beeldschone natuur. Een stapje terug gedaan, maar nu weer volop aan het genieten!

De fysio gaf aan dat mijn enkel instabiel is, maar dat hij niet verwachtte dat ik er een blessure mee zou lopen. Met wat stabiliteitsoefeningen kan ik de enkel verstevigen en als het echt nodig is kan hij hem intapen, maar hij verwacht dat dat niet eens nodig is. Mooi, dat was ook wel mijn gedachte, maar toch laat ik liever ieder pijntje controleren voordat ik een paar dagen later 32 kilometer ga rennen.

Goed nieuws dus, ik kon woensdag door met een pittige intervaltraining. Althans, erg pittig zou het niet worden in die hoge temperaturen, maar ik had wel zin om even tempo te maken. Tótdat ik begon met rennen.. Al vrij snel voelde ik dat er iets niet lekker zat in mijn linkerheup. Echt pijn deed het niet, het was gewoon een onprettig gevoel. Het deed geen pijn, dus ik rende door. Niet op een hoog tempo, maar gewoon net wat sneller dan op marathontempo tijdens de intervallen en wandelend (vanwege de hitte) tijdens de dribbelpauzes. Het rare gevoel ebde af en toe weg en kwam dan weer terug, maar was niet echt iets om me zorgen over te maken.

Wáár het precies mis is gegaan, kan ik je niet vertellen. ’s Avonds had ik wat last van die heup, alleen aan de linkerkant, doortrekkend naar mijn linkerbeen. De volgende ochtend was er niets meer aan de hand: ik heb de Bodybalane geoefend, in huis opgeruimd en voor Boost your Health gewerkt. Ergens daartussen, schoot het er in. Niet in mijn heup, maar in mijn rug. Het was geen pijnscheut als in “het schoot me in mijn rug” maar toch verliep het in een uurtje van geen pijn naar een beetje pijn naar heel veel pijn. Had ik dinsdag nog verkondigd dat ik donderdag op het werk wel af en toe een kruk zou pakken omdat ik niet van 15:00 tot 22:30 zou willen staan de dag voorafgaan aan 32 km hardlopen, wist ik nu niet hoe ik al die tijd überhaupt zittend of staand door zou moeten brengen. Fietsen naar de sportschool deed al pijn..

Kevin&Giulia-129.jpg

Die duurloop van 32 km zag ik in rook opgaan, al had ik hoop dat de pijn net zo snel zou verdwijnen als die erin was geschoten. Met diverse mensen sprak ik erover en iedereen was het erover eens dat die dag erna 32 km hardlopen géén slim plan zou zijn. Natuurlijk wist ik dat zelf ook, maar stiekem wilde ik het niet geloven dat die ene allerlaatste lange duurloop waar ik nu wél naar uitkeek als klapper van mijn marathontraining, niet door zou kunnen gaan. Natuurlijk had ik zaterdag als uitvalsbasis en als het echt nodig zou zijn komende dinsdag nog, maar ik wist dat dat mentaal enorm veel zou eisen. Ik was mentaal he-le-maal klaar voor 32 km op vrijdag 16 september. Mijn voeding was perfect afgestemd, mijn route lag uitgeprint op mijn bureau klaar..

.. en ligt inmiddels in een kastje. Bewaard, maar niet gebruikt. De pijn was vrijdag niet weg, natuurlijk niet. De pijn was zaterdag ook niet weg, zelfs zondag niet. Wel minder, maar niet weg. Vandaag is het maandag, de dag waarop ik een nieuwe start wil maken: ik moet een beslissing nemen. De afgelopen dagen voelde ik me zwak & moe: tegelijkertijd met de blessure leek ook alle vermoeidheid van zo’n 50 uur per week werken én intensief sporten én opgeleid worden tot Bodybalance-instructrice eruit te komen.. Uitslapen kon ik vrijdag, zaterdag & zondag als nooit tevoren en een aanval van clusterhoofdpijn zo erg als afgelopen zaterdag & zondag had ik al lang niet meer.

De sportarts zei ruim een jaar geleden tegen mij: jouw lichaam is niet sterk genoeg om een marathon te rennen, eigenlijk zelfs niet om een halve marathon te rennen. Die halve marathon had ik toentertijd al mooi wél gerend, dus zou ik wel even bewijzen dat ik ook die hele marathon zou kunnen rennen. Wie weet, ben ik soms een tikkeltje te eigenwijs. Vorig jaar raakte ik geblesseerd bij 24 kilometer, dit jaar bij 30 kilometer. Dat is zeker progressie, maar wellicht ook een teken. Niet voor niets ben ik op mijn 18e gediagnosticeerd met fibromyalgie, al doe ik sindsdien mijn stinkende best om vooral alles te doen wat ik medisch gezien niet zou kunnen. Ik geloof er heilig in dat je je nooit mag laten inperken door wat “zou moeten zijn” of wat anderen zeggen: als jij erin gelooft dat je iets kan en je dat dolgraag wil, dan kun je héél ver komen. Nou, dat heb ik bewezen: 30 kilometer vind ik persoonlijk behoorlijk ver. Er zijn echter grenzen, ik zeg niet dat je óveral kunt komen. Misschien is mijn lichaam écht te instabiel om een marathon te kunnen lopen, misschien ook niet. Toen ik begon met trainen, wist ik niet dat ik vanaf juli in de sportschool zou werken en al helemaal niet dat ik opgeleid zou worden tot Bodybalance-instructrice. Dat zijn zo’n 15 uur staand werken en vele uren Bodybalance-oefening per week extra waarop ik niet had gerekend. Fantástische kansen die ik met beide handen heb aangegrepen, maar die natuurlijk niet onopgemerkt bleven in mijn training. Dus misschien, had ik afgelopen vrijdag wél 32 kilometer gerend als die situatie deze zomer niet was ontstaan. Dat zijn de grenzen: voor een marathon trainen is één ding, als je daarnaast plotseling geweldig werk en een prachtige kans aangeboden krijgt, heeft dat zowel lichamelijk, mentaal alsook praktisch een enorme impact. Misschien heeft het er niets mee te maken, misschien ook wel.

Kevin&Giulia-112.jpg

Het verandert de situatie toch niet: het is maandag 19 september, 20 dagen voor de start van de marathon van Eindhoven. Sinds woensdag heb ik niet meer gerend en als ik me volledig rustig houd, heb ik geen pijn. Dát is mijn verhaal en daar ga ik over beslissen. Althans, die beslissing zet ik nu op papier. Stiekem had ik die beslissing vanochtend al gemaakt, toen ik bij de fitnessinstructrice aan de balie stond en vroeg om een nieuw krachtschema. Na een lang, gezellig gesprek, vroeg ze me een keuze te maken, al wisten we beiden hetzelfde: ik had mijn keuze al gemaakt, ik durfde het alleen nog niet uit te spreken. Zij wist me over de streep te trekken: je bent niet zwak als je nu opgeeft, je bent juist sterk omdát je verstandig durft te kiezen terwijl je hart iets anders wilt. Tja, zo kun je het inderdaad ook zien. Die 42,195 km zijn slechts de finish. De finish van een wedstrijd waar ik al meer dan 15 weken mee bezig ben. In feite, een wedstrijd waar ik al jarenlang mee bezig ben. Ooit was ik een meisje met fibromyalgie dat niet mee kon doen aan de gymlessen vanwege de pijn. Nu ben ik een vrouw die 30 kilometer kan rennen, die meer gewicht aan haar halter hangt dan vele mannen in de zaal en die over twee weken zelf les mag gaan geven. Wat moet ik in hemelsnaam bewijzen? Ja, in mijn hart wil ik die marathon rennen, omdát het een marathon is. Veel belangrijker echter, is dat ik al die andere dingen waarvan ik minstens net zo veel geniet, óók kan doen. Hardlopen is mijn favoriete sport, met stip op één. Alléén maar hardlopen echter, is niet zaligmakend. Alles wat te serieus wordt, vind ik niet meer leuk. Dat was de afgelopen weken wel te merken, regelmatig heb ik stiekem gehoopt op een blessure zodat ik kon stoppen. Mentaal moest ik van mezelf doorzetten, om een lichamelijke reden mocht ik wel stoppen. Net nu ik weer zin kreeg om door te zetten, omdat het einde in zicht is, was daar die lichamelijke reden. En nu? Nu grijp ik die kans. Die kans om weer te doen wat me écht goed doet: hardlopen, krachttraining, gezellige sportlessen en tot het gaatje gaan zonder me zorgen te hoeven maken over de invloed op mijn trainingen. Lichamelijk in balans, mentaal in balans.

Die marathon? Die komt er. Dat weet ik zéker. Als er echter iets is, wat ik  de afgelopen tijd ook heb geleerd, is het dat wedstrijden niet mijn ding zijn. Wedstrijden zijn er om te strijden tegen anderen, ik strijd tegen mezelf. Die 42,195 km ga ik hardlopen, dit jaar of volgend jaar of het jaar daarna. Hier ergens, rond Weert, Stramproy, Ell, Swartbroek, Altweerterheide, Budel.. Op mijn eigen tempo, in mijn eigen omgeving, met toiletten bij familie of vrienden en mijn man aan de finish thuis <3

Kevin&Giulia-113.jpg

Eén plaats, één datum en duizenden andere lopers – dat is niet dé manier om mezelf te bewijzen. Sterk zijn, is inderdaad kiezen voor mezelf. Toen Nicole dat zei, wist ik dat ze gelijk had, al voelde ik het niet zo. 1588 getypte woorden verder, voel ik het wel. Op dit moment, 19 september om 22:54, voel ik m sterker dan de afgelopen twee weken: met een heerlijk uitdagend nieuw krachtschema op zak, de wetenschap dat ik 30 km heb gerend en een blessure in mijn linkerheup die ik zorgvuldig laat herstellen zodat ik volop kan genieten van álle sport die me blij maakt. Het is bijna elf uur ’s avonds en ik sta te popelen om te starten! Ik kan niet wachten om weer spieren te creëren die ik tijdens het rennen ben verloren, om weer spontaan aan (nieuwe) lessen mee te doen en om weer vrij te kunnen hardlopen..

Morgenochtend trek ik mijn hardloopschoenen aan en loop naar buiten. Wat ik precies ga doen, dat zie ik dan wel. Vandaag had ik niet veel pijn, totdat ik vanavond in de sportschool tijdens het werken een paar sprintjes trok. Nu is het mis. Niet ernstig, maar zeker niet oké. Morgenochtend ga ik vrij op pad, testen wat ik op dit moment kan en genieten van dat wat er is. Volgende week maandag op dit tijdstip, heb ik zeker twee keer gerend, zeker twee keer mijn hele krachtschema voltooid en zeker één les Bodypump gevolgd. Oh, wat een fantastisch vooruitzicht..

At some point you just have to let go of what you thought should happen
and live in what is happening <3

 

Advertenties

Geef een reactie