56. Half werk

Er was eens een tijd, waarin ik trainde voor een halve marathon.. Dat ultieme doel: EENENTWINTIG komma één kilometer hardlopen. Zo’n twee jaar later, noem ik dat een herstelduurloop. Zo’n duurloop waarover ik me niet echt zorgen maak, omdat het maar een vrij korte afstand is en ik dat gemakkelijk aankan: “doen we even”. Zo’n duurloop die twee jaar geleden 11 kilometer was, die is nu 22 kilometer. Het standaardrondje van Weert naar Stramproy naar Ell, piece of cake. Misschien vind ik dat momenteel nog wel het meest absurde van marathontraining..

Echt, ik maak geen grapje. Die 22 kilometer vind ik nu een héérlijke training. Lekker even op vakantie zonder me echt in te hoeven spannen of ergens druk om te hoeven maken. Dat is toch van de zotte? Ik meen oprecht dat ik eindelijk weer uitkeek naar mijn lange duurloop: eindelijk weer die heerlijke halve marathon. Fijn minder dan 3 uur op pad, meer tempo maken en genieten van mijn favoriete afstand ❤

Desondanks had ik een plan: al ben ik vrij intelligent, soms heeft het tijd nodig voordat iets binnendringt.. De boekrecensie en mijn interview met Aart hebben mij een totaal andere kijk geboden op mijn eigen hardloopprestaties: op de één of andere manier besefte ik opeens dat ik hardlopen puur zie als ontspanning, niet als sport. Daar is niets mis mee, totdat ik probeer een marathon binnen 6 uur te volbrengen. Mijn manier van hardlopen is vogeltjes kijken, op avontuur gaan, tijd voor mezelf inplannen en mijn hoofd leeg maken.. Mijn manier van hardlopen is dus niet telkens een stukje dieper gaan, mezelf uitputten, spieren kapotmaken zodat ze kunnen groeien, persoonlijke records verbreken.. Persoonlijk ben ik trots op mijn manier van hardlopen, dat geeft wel aan wat de “sport” voor mij betekent. Iets minder trots ben ik op mijn tempo, dat daardoor alleen maar verder daalt in plaats van stijgt. Dat ik die marathon kan uitlopen, daar ben ik inmiddels wel redelijk zeker van, maar of ik dat ook binnen 6 uur kan, dat is een heel andere vraag..

img_20160909_185806

Ik kan er de vinger niet op leggen wat het precies is geweest, maar iets in het lezen van Aarts boek en ons interview heeft me doen beseffen dat ik veel meer kan, als ik er maar voor train. Ik noem alle kilometers die ik maak dan wel “trainingen”, ze zijn het eigenlijk niet. Ik werk netjes het aantal kilometers af, maar ik ga nooit tot het gaatje, push mezelf niet elke keer nét ietsje verder en ben verrassend energiek na zogenaamd intensieve trainingen.. Ik train nooit buiten mijn comfortzone.

Althans, niet lang. Tijdens intervaltrainingen ga ik er wel buiten, maar alleen dat interval en niet tot het uiterste. Trainen is echter telkens nét iets meer van jezelf vragen, je lichaam telkens nét die extra prikkel geven.. Dat is het besef dat me liet realiseren dat er een prachtige functie op mijn horloge zit die ik nooit eerder had gebruikt: de ZONE.

22 kilometer stelde ik in via de app op mijn telefoon, rennen tussen de 6:00 en 7:40 per kilometer stelde ik in op mijn horloge. Terwijl ik dit schrijf, sla ik mezelf met een enorme plank voor m’n hoofd omdat ik dit nooit eerder bedacht heb. Dit werkt PERFECT!

Telkens als ik boven die 7:40 uitkom (oftewel: langzamer dan 7:40 min/km ren), trilt mijn horloge. Op dat moment zet ik een ietsiepietsie meer kracht bij, waarop mijn horloge trilt met de mededeling dat ik weer in de zone zit. 22 kilometer met een pace van 7:37 was zo peanuts. Stel je voor, dat ik dit veel eerder had ontdekt.. Dan zette ik elke training die zone één seconde sneller en zou ik binnen no-time zonder echt moeite te hoeven doen mijn gemiddelde tempo’s zien stijgen. Was ik daar 15 weken geleden mee begonnen, dan trainde ik nu zorgeloos voor een marathon in 5 uur, in plaats van met grote zorgen voor een marathon onder de 6 uur. Puur omdat ik in mijn comfortzone blijf, zolang ik niet geprikkeld wordt daarbuiten te treden.

Ik kan er serieus wel om huilen dat ik dit niet eerder heb ontdekt. Had ik al die lange trainingen, die eindeloze mentale strijd en nu de angst om de marathon niet binnen de limiet te kunnen lopen écht nodig om me dit te realiseren? Misschien wel. Wéér een levensles uit marathontraining. Eén ding weet ik nu zeker: áls het me lukt die marathon binnen de 6 uur uit te lopen, komt er wel een tweede marathon. Nooit meer zal ik zo langzaam rennen als ik nu doe, dus nooit meer kan de training zo zwaar worden als de afgelopen 15 weken.

Strength doesn’t come from what you can do,
it comes from overcoming the things you once thought you couldn’t.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s