50. Note to myself

Note to myself: géén brood eten voordat je gaat hardlopen… Zondagavond maakte ik heerlijke Italiaanse piadina voor bij de courgettesoep die ik had gemaakt met de enorme courgette uit onze eigen tuin. Al weet ik dat mijn buik direct opzwelt na het eten van brood, toch zwicht ik regelmatig voor een stuk écht goed brood. Zéker als dat zelfgebakken Italiaanse piadina is..

De gevolgen neem ik dan altijd maar voor lief: de meeste mensen in mijn omgeving weten dat ik nou eenmaal regelmatig met een bolle buik loop doordat ik nogal heftig op voeding reageer. Geen punt, ik leg met liefde uit dat ik niet zwanger ben (tot dat natuurlijk ooit wél zo is). Er zijn echter andere nadelige gevolgen: probeer maar eens te rennen met zo’n enorme opgeblazen buik! Dju, dat viel tegen.

’s Avonds rennen is sowieso absoluut niet mijn favoriete bezigheid: ik ren alleen graag na het ontbijt, alles daarna vind ik problematisch. Grotendeels doordat ik dan altijd moeite heb mijn voeding goed af te stemmen. Na het ontbijt heb ik weinig klachten, dan is de dag pas begonnen. Eenmaal verder op de dag is mijn buik al opgezet en durf ik mijn lijf niet meer zo te vertrouwen. De laatste tijd moet ik echter helaas vaak ’s ochtends werken, waardoor ik genoodzaakt ben de trainingen naar ’s middags of ’s avonds te verschuiven. Na een ochtend werken, een middagje verjaardag en een overheerlijk diner was het dus tijd voor mijn herstelloop van 6 kilometer.

IMG_20160828_221206.jpg

Uitstellen, uitstellen, uitstellen tot het niet langer kon. De schemer zette snel in, dus stond ik snel buiten. Mét dikke buik. Al had ik zin om te rennen, met een zware opgeblazen buik voelt niets prettig. Voor m’n gevoel kwam ik voor geen meter vooruit. Al snel besloot ik, mede door de zich snel ontwikkelende duisternis, dat 5 kilometer herstelloop ook voldoende was. Eenmaal ruim 3 kilometer onderweg stond ik voor een splitsing: als ik nu richting huis zou rennen, zou ik de 5 kilometer niet halen. Dus besloot ik een klein stukje om te rennen, zodat ik wel aan de 5 kilometer zou komen..

Hulde voor mijn inschattingsvermogen, die brandweerkazerne bleek toch iets verder weg te liggen dan mijn interne navigatiesysteem had berekend. De 5 kilometers zaten erop, mijn zware buik drukte op mijn blaas, het was vrijwel helemaal donker en ik was voorlopig niet thuis. De 5 kilometer werd toch 6 kilometer en méér.. Dankzij mijn anti-talent voor navigeren stond ik na bijna 7 kilometer al trappelend aan de deur. Verfrissend was het buiten wel, die 6 kilometer herstelloop zat er toch weer op, maar rennen met een PDS-buik, dat doe ik dus nóóit meer..

It is not the finish line that matters most,
but the struggles you conquered before it.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s