49. Tropenrooster

25 kilometer, 32 graden.. Dát was de strijd die afgelopen vrijdag geleverd moest worden. Vroeg op pad? Dat was de planning. Althans, “vroeg” staat niet mijn woordenboek, dus met “op tijd” moest ik het doen..

Dit keer geen lange route over rechte wegen ver van huis, maar talloze rondjes bij de IJzeren Man, daar waar tenminste schaduw én water is. Na ruim 10 kilometer had ik het daar echter wel gezien en rende volgens plan richting de sportschool. Daar zou ik een flesje sportdrank nemen met precies dezelfde isotone samenstelling als de sportdrank die bij de marathon wordt geschonken, om te testen of mijn lijf het daar wel mee eens zou zijn. Eenmaal onderweg naar de sportschool veranderde het plan: zodra ik daar aan zou komen zou ik halverwege zijn, met dus nog 12.5 km voor de boeg. Wáár zou ik die 12.5 in schaduw kunnen afleggen? Op deze geasfalteerde wegen met weinig schaduw kon ik nauwelijks ademhalen door de hitte, dat zou ik nooit zo lang volhouden. Ik nam een voor mij drastisch besluit: ik zou een stuk op de loopband gaan lopen. Het meest afgrijselijke toestel in de sportschool, maar wél de meest verkoelende optie op dit moment..

IMG_20160826_194951

Voordat ik er fatsoenlijk over na kon denken stelde ik het gevaarte in op een training van 5 kilometer, weer een volgende mijlpaal om naar toe te werken. 5 kilometer was zelden zo lang! In één tempo lopen in plaats van met de muziek mee te gaan, afschuwelijk. Desondanks genoot ik van de frisse lucht en de gedachte dat ik zo meteen nog “slechts” 7.5 kilometer hoefde te rennen..

Rugzakje weer om, een tweede flesje sportdrank in de tas en op weg naar schoonmama- & papa. Met een kleine omweg, anders zouden de kilometers niet gemaakt worden. Eenmaal daar aangekomen dronk ik weer een glaasje water en dropte mijn rugzak: mijn eigen sportdrank was leeg, die laatste 5 kilometer kon ik rennen met het flesje sportdrank dat ik net had gekocht in mijn hand. ’s Avonds zouden we toch daar gaan eten, dus kon het rugzakje dan weer mooi mee naar huis.

Pfoe, die 5 kilometer grotendeels in de volle zon vielen toch even tegen. Bij zulke hitte neem ik elk gevoel in mijn lijf serieus: bij het eerste steekje in mijn borst of kleine duizeling in mijn hoofd ga ik direct wandelen. Onzin waarschijnlijk, want als ik die onder normale weersomstandigheden voel trek ik me er niets van aan omdat het gewoon inspanningsverschijnselen zijn die ongevaarlijk zijn. Wanneer er echt iets mis is merk ik dat wel, maar tijdens de hitte neem ik geen enkel risico. Die laatste 5 kilometer zijn dan ook meer dan gewenst wandelend afgelegd en toen ik na 24.2 kilometer thuis was besloot ik dat het goed was. Een herstelduurloop blijft een herstelduurloop, of dat nu 800 meter meer of minder is. Na zo’n 4 uur ploeteren in de hitte vond ik het in ieder geval wel genoeg herstel 🙂

Don’t run away from challenges,
run over them.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s