47. Op de rit

Oef, weer in het ritme komen valt vies tegen. Mijn horizon reikte de afgelopen maanden niet verder dan 18 augustus, daarná zou ik alles wel weer plannen. Zó hard waren & zijn we aan het nagenieten, dat het even moeilijk is weer het ritme op te pakken. Zeker als dat ritme steeds drukker wordt..

Ooit was ik een student die daarnaast af & toe bijles gaf en bijna dagelijks gewoon één à twee uurtjes sportte. Inmiddels ben ik een student die een stage doet, 3 dagdelen in de sportschool werkt, opgeleid wordt tot instructrice én voor een marathon traint.. Dat is wel een andere koek, kan ik je vertellen. Had ik dit vooraf geweten, dan had ik geen marathon in oktober gepland, dát is zeker.

Ik wist het echter niet vooraf en plande dus wél die marathon in oktober. Oktober is inmiddels dichtbij en ik ben er bijna klaar voor, het is zó jammer om nu op te geven. Daarom wil ik doorzetten, hoe moeilijk het ook lijkt of is. Deze week is extra lastig, gezien de weersomstandigheden. Mijn trainingen wil ik met liefde enigszins aanpassen aan de hitte, maar als het de héle week 32 graden wordt, wat dan?! Afgelopen week rende ik al geen duurloop, ik kan het me niet veroorloven die nóg een week uit te stellen. Momenteel probeer ik me er niet te druk over te maken, eerst maar even die intervaltraining voor morgen en sterker nog: in deze blog eerst maar even over die tempoloop van gisteren.

IMG_20160823_214203.jpg

Die tempoloop waar ik écht geen zin in heb. Zoals ik nu dus al een paar dagen geen zin heb om te hardlopen, iets met vooral géén “runaway bride” dus. Toch ging ik, want wat is nu 13 kilometer? Natuurlijk zou ik het onderweg toch wel fijn gaan vinden en inderdaad, al waren de eerste kilometers loodzwaar door de spierpijn van de BodyPump van zondag, ze waren ook lekker. Elke kilometer ging sneller en vloeiender. Als vanzelf vloog mijn tempo weer omhoog en alleen al dat zien geeft je vleugels. Eenmaal over de helft van de route (een rondje via de Helmondseweg naar Nederweert en via de Ringbaan terug) stevende ik in rap tempo op de 13 kilometer af. De zon begon steeds feller te schenen, ik steeds harders te zweten..

Helaas pindakaas, op die leuke route liggen véél stoplichten én twee bruggen. Die eerste brug ging net open toen ik aan kwam rennen, maar bij de tweede had ik minder geluk. Net als bij op één na alle stoplichten op de Ringbaan. Dramatisch voor je pace, dus van dat gemiddeld tempo trek ik me niet té veel aan. Dat was uiteindelijk 7:19, 8 seconden boven marathontempo, maar dus wel inclusief open brug en stoplichten. Waren die er niet, dan had ik geschat op marathontempo gerend. Gezien de spierpijn en mijn sterke tegenzin, een prima resultaat 🙂

Al met al kan ik concluderen dat de training van gisteren zo’n “moetje” was, die uiteindelijk wel meeviel en een trots gevoel oplevert. Het schema ligt er en moet gevolgd worden, niet op de letter nauwkeurig maar wel met enige zorgvuldigheid. Dat vereist een flinke portie discipline die soms ver te zoeken is, maar uiteindelijk wel enorm veel voldoening als resultaat oplevert. ’t Is te hopen dat de zin terugkomt te midden van alle drukte, anders worden het voor de discipline 6 zware weken!

The harder you work for something,
the greater you’ll feel when you achieve it.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s