46. Renvrouw back in action

Sprookjes bestaan ❤ Wát een dag! Ja, 3 dagen later leven we nog altijd in een roes. Een roes waarin brandweerman & renmeisje weer in actie komen, volop nagenietend van oprécht de mooiste dag van hun leven!

Stiekem hoefde ik eventjes niet aan hardlopen te denken.. Hoe fijn ik het ook vind, die dagen samen genieten zijn op dit moment véél meer waard. Toch gingen er vanaf vrijdagmiddag alweer brandweerpiepers en staat er een marathon in mijn agenda. Het leven gaat door, dat is iets wat we momenteel langzaam proberen te beseffen. Al zal het nooit meer hetzelfde zijn als voor 18 augustus, het zal alleen maar mooier zijn ❤

Zaterdagochtend startte mijn sportregime na 2 dagen complete rust (althans, zo’n 15 uur op hoge hakken staan én dansen is ook best een sport) met een korte intervaltraining. Even lekker knallen!

IMG_20160820_140947.jpg

Bij de eerste stappen voelde ik de hakken schoenen al zitten: die kúiten! AU. Gelukkig maar dat vandaag “slechts” een intervaltraining op de planning stond, aan een duurloop zouden die benen absoluut geen behoefte hebben. Toch rende ik in de 10 minuten warming-up mijn kuiten aardig los. Toen eenmaal de pieper (ha, als renmeisje heb ik net als mijn brandweerman een pieper!) aangaf dat het tijd was om tempo te maken, was ik er klaar voor. Langzaam zette ik er vaart achter, steeds een beetje meer.. De eerste 1500 meter leken voorbij te kruipen, ondanks dat ik in zeer vlot tempo rende. 3 kilometer op hoog tempo is echter gemakkelijk te onderschatten. Het is heel iets anders om 6 keer 4 minuten op tempo te rennen met telkens 2 minuten dribbelpauze dan om één keer 3 kilometer op tempo te rennen. Desondanks zie ik daar ook de charme wel van: nadat de eerste helft voorbij is gekropen, vlieg ik op topsnelheid door de tweede helft. Moeiteloos zag ik de getalletjes op mijn horloge weer omlaag kruipen terwijl ik terugdacht aan die prachtige dag..

Stiekem bedacht ik me ook: waar moet ik nu tijdens al die trainingen aan denken? Ach, daar vind ik wel weer iets voor. Terugdenken aan de bruiloft, vooruitdenken aan de marathon.

Na 3 kilometer rende ik zó hard dat ik niet eens direct rustig 5 minuten kon uitlopen, ik moest eerst afremmen. Een prima teken, lijkt me zo 🙂 Uiteindelijk rende ik een dikke 5 kilometer die veel meer hadden geleken, maar niet lánger hadden geleken. Méér omdat ik zo veel had genoten, maar dus niet lánger, omdát ik volop had genoten!

Running is a thing worth doing not because of the future rewards it bestows, but because of how it feeds our bodies and minds and souls in the present.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s