39. Bye bye, comfortzone!

Zo hé, dat ging even onverwachts lekker! Al zag ik sowieso niet echt op tegen deze heerlijk korte intervaltraining,  toch verwachtte ik niet veel snelheid als ik dat 3 kilometer vol moest houden.. 10 minuten warm lopen, 3 kilometer op tempo, 5 minuten uitlopen – that’s all. Een eenvoudige training, zo’n 35 minuten, maar wél heel lang tempo houden..

Wederom hadden zowel mijn benen als mijn hoofd na 5 uur werken aanvankelijk niet zo’n zin om in actie te komen, maar wél weer na nog eens 3 uur teksten corrigeren. De zon scheen inmiddels regelmatig prachtig het huis binnen, wat mij dan dus juist naar buiten trekt. In een mum van tijd stond ik toch weer buiten, zin om een lekker snel kort rondje te lopen. Of het snel zou worden moest achteraf blijken, maar kort werd het sowieso 🙂

IMG_20160806_194055

De 10 minuten warm lopen vlogen voorbij, voor ik het wist moest ik al bijna tempo maken. Nu was “warm” lopen nou ook niet bepaald een issue met de volle zon op je schouders, maar toch.. Mijn spieren hebben meestal zo’n 7 kilometer nodig om warm te worden en die ging ik vandaag niet eens maken 😉 Met een kleine tempoversnelling begon ik aan de 3 kilometer, waarbij ik al snel merkte dat mijn tempo gestaag steeg. Totaal geen moeite hoefde ik te verspillen aan bewust versnellen, dat deden mijn benen geheel vrijwillig voor mij. Het is niet de eerste keer dat ik dit opmerk: het lijkt wel alsof áls ik eenmaal iets sneller ren dan gewoonlijk, ik ook heel gemakkelijk nog een tikje sneller ren. Misschien blijf ik altijd maar in mijn comfortzone hangen en lijkt alles daarbuiten zwaar, terwijl ik met een klein duwtje úit die comfortzone kan kruipen en daar vervolgens met gemak buiten kan blijven.. Iets om de komende tijd in de gaten te houden, want als ik mezelf kan trainen buiten die comfortzone te stappen, dan komt die marathontijd van 5 uur opeens een héél stuk dichterbij!

 

Al met al rende ik dus in een flink tempo door, hoewel ik af en toe merkte dat ik zo snel ging dat ik weer last van m’n heupen kreeg. Oók iets wat ik de afgelopen weken heb geleerd: als ik sterk versnel, dán voel ik die zwakke heupen. Waarschijnlijk is dat een (mede)oorzaak geweest van die mini-blessure een paar weken geleden: toen rende ik een héle snelle intervaltraining. Daar heb ik van geleerd, dus nam ik vandaag telkens direct gas terug zodra ik irritatie in mijn heupen voelde. Zodra het weer over was, liet ik mijn benen weer de vrije loop.

Desondanks was ik intens blij toen mijn horloge zoemde dat de 3 kilometers erop zaten: al rende ik vanzelf op een hoog tempo, een flinke inspanning blijft het toch. Dat zou ik zéker geen 25 kilometer vol kunnen houden. Het mooie is wel, dat het “uitlopen” daardoor altijd heel anders is dan het warm lopen: omdat je standaard tijdens het tempo lopen zo is verhoogd, loop je tijdens het uitlopen als vanzelf ook veel sneller dan gewoonlijk, terwijl je voor je gevoel véél langzamer gaat. Uiteindelijk leverde dat voor mij een gemiddelde pace van 6:38 op, waar ik vooraf totáál niet op gerekend had. Een hele fijne verrassing, zeker om met goede moed over twee dagen aan 27 kilometer te starten!

Fast running isn’t forced.
You have to relax and let the run come out of you.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s