38. De échte training richting eindsprint

De marathon zelf is slechts de eindsprint.. Het ererondje na 18 weken training: discipline opbrengen om 71 keer naar buiten te gaan om je “verplichte” training af te weken, discipline opbrengen om op je voeding te letten, op tijd te gaan slapen en altijd voldoende water te drinken..

Nou zijn twee van die vier voor mij al routine: water drink ik rúim voldoende en op mijn voeding let ik vrijwel altijd, zo niet dan is dat ook direct aan mijn ogenschijnlijk zwangere buik te zien. Op tijd gaan slapen zou ik heel graag elke dag doen, maar zit er nou eenmaal niet altijd in. Na een paar vroege diensten in de sportschool lukt dat overigens al een stuk beter 😉 Die 71 keer naar buiten gaan voor de geplande training, dat gaat me meestal ook prima af, maar héél af & toe..

IMG_20160804_195430.jpg

Héél af & toe is het zwaar. Meer dan 20 uur per week staand werken is nieuw voor mijn lijf, zéker in combinatie met marathontraining. Woensdagavond voelden mijn benen dan ook compleet gesloopt! Zelfs in bed bleven ze tintelen.. Toen ik donderdagochtend weer vroeg naast het bed stond om weer ruim 6 uur staand te werken, waren ze gelukkig volledig hersteld. Daar was 6 uur later natuurlijk iets minder van te merken.. Mijn hoofd was móe nu ik na 4 drukke dagen even een adempauze had, mijn benen hadden er even geen zin in. Die 11 kilometer tempoloop moest vandaag of morgen plaatsvinden, liefst vandaag.. Daarnaast moesten er natuurlijk ook uren teksten geschreven worden, dus besloot ik daarmee te beginnen. 4 uur later, rond 18:30, stond ik dan toch opeens buiten. Zomaar was die zin daar wél opeens, om in het avondzonnetje een heerlijk duurloopje te rennen. De reden? Waarschijnlijk waren mijn benen enigszins uitgerust, in ieder geval net genoeg om ruim een uur te lopen, waarschijnlijk was m’n hoofd juist heel hard aan rust toe..

Hardlopen gééft gelukkig energie, dus met slaperige oogjes genoot ik 11 kilometer van het leven. Dat deed ik echt. Zoals hardlopen dat zo vaak teweegbrengt bij mij. De zon op m’n gezicht, een fris windje over m’n schouders en een lange weg vol groen voor me.. Nu ik dit zo typ wellen de tranen op in m’n ogen. Dat gevoel dat zo’n training als deze losmaakt, dat kan ik met geen pen of toetsenbord beschrijven. De vrijheid, de rust.. Het enige dat telt is vooruitkomen, op weg naar nieuwe avonturen.. Hardlopen staat voor mij echt symbool voor het leven, maar laat me daarnaast het leven zó veel meer waarderen. Niet elke training heeft dat effect, maar velen wel. Juist die trainingen waarvan ik niet te veel verwacht, waarin ik puur kan genieten van het lopen.. Al jaren roep ik dat hardlopen mijn leven heeft gered en ik ben ervan overtuigd dat het dat nog elke dag doet. Ooit schrijf ik daar een boek over, misschien een prettig idee om dat gat op te vullen waarin ik hoogstwaarschijnlijk na de marathon val? 😉

Over de training van gisteren kan ik zo veel vertellen, over dat het zwaar was maar uiteindelijk juist super ging, over dat mijn nieuwe shirtje een schuurplek blijkt op te leveren, over dat ik weer last van m’n darmen had maar dat dat vrij normaal is bij mij later op de dag, over dat het zo’n fantastisch weer was.. Het belangrijkste is echter dat gevoel dat is blijven hangen: voor méér dan 100% leven. De momenten waarop ik het meest geniet van het leven zijn de momenten waarop ik ren, niet omdat ik zó geniet van het hardlopen zelf, maar omdat het die momenten zijn waarop ik ten volste ervaar hoe intens ik nu kan genieten van het leven..

It took her a while to figure out she could run,
but when she did..
it changed her life.
<3

 

Advertenties

Geef een reactie