35. Vrijheid, blijheid.

Een veelbesproken onderwerp de afgelopen week: hoe houd ik het vol?! Nou ja, lichamelijk blijkt dat niet zo’n probleem, mentaal is dat een ander verhaal. Gelukkig zijn er naast die slepende lange duurlopen nóg 3 trainingen in de week, die telkens toch weer even wat licht in de duisternis werpen (tja, dat Italiaanse drama hè..). Zo’n intervaltraining van drie kwartier is een ideale training om te genieten van al het moois dat hardlopen te bieden heeft: op je gemak genieten van een mooie route, maar ook genieten van het flink bijzetten van kracht om gedoseerd alles uit je intervallen te halen.

Na een avond én ochtend van 5 uur staand werken, valt het begin van zo’n training wel zwaar. Met stijve benen kwam ik vandaag slechts zéér traag op gang. Erg veel heil zag ik er vandaag niet in.. Máár het was prachtig weer én ik had eindelijk een nieuw t-shirtje, dat maakte veel goed 🙂

13906599_10206916959347601_4172047526814580194_n

Tegen alle verwachtingen in, versnelde ik toch flink zodra ik de piepjes van het eerste interval hoorde. Hmm, al ging ik dan niet snel, het voelde wel prettig! Zo werkte ik me interval na interval omhoog, telkens sneller en telkens meer genietend. Mijn linkerbeen wilde vandaag niet helemaal meewerken, die sputterde wat tegen, maar aangezien het niet iets was wat ik herkende als blessure en het niet echt pijn deed, rende ik er gewoon doorheen. Dat ging probleemloos, dus kabbelde ik lekker door!

Iets wat ik héél irritant vind tijdens intervaltraining, zijn mijn eigen gedachten wanneer ik mensen tegenkom tijdens mijn dribbelpauzes. Mijn eigen onzekerheid plaatst al een tegenwoord in mijn hoofd op wat zij zouden kunnen denken: “jeminee, die rent ook langzaam, zeg”, “goh, als ze wat zou afvallen zou ze sneller kunnen rennen”, “kijk, zo’n beginneling!” In mijn hoofd reageer ik al aanvallend: “Ik train toevallig wel voor een marathon, hoor!”, “Toevallig kan ik wel ruim 3 uur hardlopen!”, “Dit zijn de pauzes in mijn intervaltraining, zie me dadelijk maar eens weg sprinten!”
Onzin, natuurlijk. Ik weet helemaal niet wat die mensen denken en het zou me ook niets moeten schelen. Ach, aan het eind van dit schema heb ik vast geleerd die gedachtes de kop in te drukken 🙂

Stiekem, merk ik aan het eind van zo’n training van 45 minuten dan toch dat ik gemaakt ben voor lange duurlopen: ik mis iets. Na een tijdje, zo’n dik half uur, begin ik me echt te ontspannen en echt te genieten van de vrijheid die hardlopen me biedt. Als ik daar dan eenmaal lekker in zit, is het al voorbij! Zeer verheugd was ik dat ik zoals gepland aan het eind van de training nog een stuk weg over had, hoewel ik het wandelen dan toch snel beu ben. Nee, er gaat niets boven lange afstanden hardlopen als het om échte ontspanning gaat!

RUNNING.
The human body’s most raw form of freedom.
<3

 

Advertenties

Geef een reactie