32. Mentale training

Stel je eens voor dat je vanuit Weert naar het Retailpark in Roermond moet rennen.. Visualiseer je die héle route.. Afschuwelijk! Tja, dat vind ik ook. Áls ik dat zou visualiseren en er over na zou denken, want beter doe ik dat niet..

Natuurlijk heb ik voordat ik 25 kilometer ging hardlopen niet onderzocht waar ik die afstand mee kon vergelijken, dat heb ik zojuist gedaan: vanuit ons huis naar het Retailpark in Roermond is precies 25 kilometer. Dát heb ik dus gisteren gerend.. Daar kan ik me momenteel dus helemáál niets meer bij voorstellen! Gelukkig maar.

Dat hardlopen een mentale sport is, besef ik me pas écht sinds ik afstanden boven de halve marathon ren. Blijkbaar ligt daar een grens: die halve marathon is een mooi en voorstelbaar doel, alles daarboven vergt meer mentale kracht dan spierkracht. Sinds vorige week zie ik tegen duurlopen op. Mijn favoriete trainingen vormen nu een enorme muur waar ik zo’n 4 à 5 dagen lang tegenop loop. Het idee zó ver te moeten lopen en dat elke week weer, put je mentaal helemaal uit. Een paar dagen geleden zei ik letterlijk tegen mijn vriend dat ik nooit meer een marathon ga lopen en herhaaldelijk heb ik eraan gedacht te stoppen met trainen. Dat is natuurlijk geen optie nu ik al zo ver ben gekomen, maar het feit dat ik eraan denk en er zó tegenop zie, geeft wel heel duidelijk iets aan: marathontraining is mentale training.

IMG_20160725_160106

Uiteraard ben ik niet zo ver gekomen om nu te stoppen, dus ga ik door. Bovendien weet ik hoe ik me telkens ná zo’n duurloop voel: euforisch! Dat is het enige waar ik in de dagen & uren voor zo’n duurloop probeer te denken, alles behalve die ongelofelijke afstand. Overigens geldt dat ook voor onderweg: nadat ik gisteren 7 kilometer in de benen had, wat toch al een vrij aardige afstand is, keerde mijn humeur abrupt 180 graden om toen ik besefte dat ik er dus nog “maar” 18 hoefde..

Hoe sleep je jezelf dan door zo’n duurloop heen? Door het op te delen in kleine stukjes, door je te focussen op een nieuwe route, door te denken aan allerlei mooie gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden of gaan plaatsvinden, door je te realiseren wat voor ogenschijnlijk onmogelijke prestaties je lichaam blijkt te kunnen leveren en door je te richten op het euforische gevoel dat je ná die enorme afstand zult ervaren. Stiekem, verheug je zelfs een heel klein beetje op het gevoel dat je na die hele marathon zult ervaren.. Je durft het niet echt te voelen want alles blijft onzeker tot aan dát finishmoment zelf, maar uiteindelijk is dat toch waar je het allemaal voor doet.

Dus, zo vertrok ik gisteren voor een duurloop van 25 kilometer waar ik al dagen tegenop zag. Zelfs het idee dat ik de verste afstand die ik ooit had gerend zou gaan afleggen, kon me niet echt opbeuren. Het motiveerde wel, ik móest en zou dit gewoon gaan doen, maar mentaal was ik er helemaal niet klaar voor. Een les die ik ondertussen heb geleerd, is dat je mentaal nooit helemaal klaar kunt zijn voor élke week meer dan een halve marathon hardlopen. Je moet het gewoon doen.

Met 2 kilo aan vocht op mijn rug (1½ liter zelfgemaakte isotone sportdrank & ½ liter water) en een nieuwe route in mijn ritsvakje begon ik aan een reis “in het moment”. Weer zo’n les die wekelijkse lange duurlopen je leren: leef in het moment. Iets wat ik in het dagelijks leven véél meer zou moeten doen, gaat me tijdens zo’n lange duurloop eindelijk dus prima af.

IMG_20160725_122736

Over de training zelf kan ik zó veel vertellen, maar eigenlijk ook zo weinig. Zoals altijd begon ik traag, versnelde mijn tempo langzaamaan vanaf zo’n 8 kilometer en laste ik een plaspauze bij mijn moeder in Ell in. Ditmaal had ik een route uitgestippeld die helemaal anders liep dan gewoonlijk: een ware opluchting! Véél bossen met schaduw en fris ruikende natuur, een prachtig kronkelig bospad waar ik écht helemaal alleen was en veel weilanden met mooie dieren die me allemaal nakeken..

Iets anders dat me opvalt sinds ik méér dan een halve marathon ren, is dat ik behoefte heb om te wandelen. Niet omdat mijn lichaam niet verder kan, maar omdat mijn geest niet verder kan. Op de één of andere manier wil mijn hoofd niet accepteren dat ik écht al die 25 kilometers moet hardlopen en werkt het als een wondermiddel om af en toe 2 minuutjes te wandelen. Die tijd gebruik ik om foto’s te uploaden die ik al rennend heb gemaakt, tevens ook iets wat me erdoorheen sleept: door onderweg foto’s te posten en daarop reacties te krijgen, voel ik me ten eerste gesteund en ten tweede verantwoordelijk om mijn belofte waar te maken en dat doel te behalen!

Al met al rende ik zo onverwachts plezierig: waar ik al dagen tegenop zag, bleek een prachtige route van 25 kilometer te zijn die ik volop genietend op mijn gemakje aflegde. Mentaal ging het me onderweg prima af: de gedachte dat ik na 7 kilometer “nog maar” 18 kilometer hoefde wuifde ik snel weg en toen ik na 12.5 km besefte dat ik al op de helft was duwde ik de gedachte dat ik dus serieus nóg een keer die hele afstand moest lopen snel diep terug die grijze massa in. Alleen positief denken, genieten van het moment en van alle mooie dingen waar je tijdens 3 uur hardlopen aan mag denken.. Zo zal ik niet beweren dat die 25 kilometers voorbij vlogen, maar stiekem tikte ik ze toch lekker allemaal op m’n gemakje af.

IMG_20160725_173839
Multifunctioneel, zo’n drinksysteem 😉

Natuurlijk was er af en toe zeker die mentale strijd: soms zijn je benen opééns zwaar, voel je je plotseling zwak of wordt het vanuit het niets opeens heel warm.. Dat zijn de momenten waarop je met jezelf de strijd aangaat, iets waar je telkens weer beter in wordt: waar ik vorige week écht moest strijden om door te zetten, streed ik gisteren met in mijn achterhoofd de gedachte dat ik toch wel van mezelf zou winnen. Inmiddels wéét ik dat die strijd onderweg herhaaldelijk geleverd zal moeten worden, maar realiseer ik me ook terdege dat ik sterker ben dan dat stemmetje in mijn hoofd dat wil stoppen of dat lichaam dat eventjes tegensputtert omdat op de bank liggen toch veel relaxter is. Elke training weer leer je zoveel meer: je leert je grenzen steeds beter kennen en daardoor zorgvuldig verleggen, je leert naar welke geestelijke & lichamelijke signalen je moet luisteren en tegen welke je moet strijden en je leert bovenal dat je jezelf zult blijven verbazen omdat je door oprecht goed voor jezelf te zorgen, zó veel meer zult bereiken dan je ooit had durven dromen.

Tegen mijn moeder zei ik dat ik die laatste 10 kilometer vanaf haar huis 5 kilometer zou gaan genieten en 5 kilometer strijd zou gaan leveren: ik loog. Althans, ik verwáchtte dat het zo zou zijn, maar in plaats daarvan genoot ik simpelweg 10 kilometer. Júist die laatste 3 kilometer versnelde ik, puur op de adrenaline die door mijn lijf gierde bij de gedachte dat ik NU die grens van mijn verste afstand ooit zou gaan overschrijden. Júist de laatste paar honderd meter zette ik al mijn overgebleven energie in om op mijn favoriete nummer zoals altijd euforisch stralend over de “finish” te komen. Zo geschiedde..

IMG_20160725_142126

Met mijn armen gespreid en een glimlach van oor tot oor rende ik de hoek van de straat om, zo’n 600 meter van huis verwijderd. Mijn finish, mijn 25 kilometer. Helemaal & alleen van mij, dat kleine, stevige, eigenwijze opdondertje.. Ze heeft het toch maar weer mooi geflikt 🙂

Your body can stand almost anything.
It’s your mind that you have to convince.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s