28. Sprakeloos (maar niet heus)

Sprakeloos.. Ja, ik. Te uitgeput om te praten is een mogelijke verklaring, maar meer waarschijnlijk is het de ongelofelijke training van vandaag.. Zó zwaar, zó mooi ❤

De meeste voldoening ervaar je na een oprecht zware training. Een training waarin je echt tegen jezelf hebt moeten vechten en meermaals hebt gedacht dat je niet verder zou kunnen. Wil je jezelf echt leren kennen? Ga dan vooral eens bijna 3 uur hardlopen in de brandende hitte.

Oh, wat was ik al na de eerste 100 meter blij dat ik had besloten vandaag deze duurloop te doen in plaats van morgen. Al dacht ik de eerste 3 kilometer continu aan omkeren omdat ik het zwaar had, wist ik dat dat geen optie was. Morgen zou het echt niet beter worden en verderop op de route zouden er bomen staan die voor verkoelende schaduw konden zorgen.. Wat doe je als onderaan een trap staat en onmogelijk ziet hoe je boven komt? Dan kijk je gewoon alleen naar de volgende trede, zodra je die betreed zie je wel weer verder. Dus keek ik niet verder dan 6 kilometer, wanneer ik Stramproy zou bereiken. Daarna zou ik wel weer een nieuwe houvast zoeken om me aan op te trekken.

Als zéér aangename verrassing waren daar na ongeveer 4 kilometer wolken! Die dingen die ik vervloek als ik in de tuin lig, die voelden nu als een godsgeschenk. Afwisselend aan- en afwezig waren ze de volgende 5 kilometer. Heerlijk! Zo vloog mijn eerste mijlpaal voorbij en focuste ik me op de mooie route tussen Stramproy & Ell, die bovendien af en toe wat hele fijne grote bomen bevatte.

Ondertussen dronk ik me te pletter: normaal gesproken drink ik eigenlijk te weinig tijdens een duurloop, maar aangezien ik nergens last van heb en mijn drinkgordel nou eenmaal niet meer dan 4 flesjes kan dragen, trek ik me daar niets van aan. In deze hitte leek het me echter niet verstandig op minder dan een liter te teren, dus liep ik 7 kilometer lang met een flesje Spa in mijn hand. Van rechts, naar links, naar rechts, naar links.. Respect voor mensen die altijd met een flesje of hun telefoon in de hand rennen! Hardlopen is voor mij vrijheid, dus wil ik ook echt mijn handen vrij hebben tijdens het rennen. Zéér verstandig dus dat morgen mijn hardlooprugzak met drinksysteem arriveert..

Na 7 kilometer had ik voldoende gedronken om het flesje in elkaar te drukken en tussen mijn drinkgordel te proppen. Niet ideaal, maar eindelijk vrije handen. Daar genoot ik 2 kilometer met volle teugen en in verhoogd tempo enorm van, tot de zon volop terugkeerde. Een blik achterom vertelde me dat ik voorlopig niet op die geliefde wolken hoefde te rekenen..

Dat was direct te merken in mijn tempo en energiepeil. Ik kreeg het zwaar. Waar 10 kilometer normaal “een rondje” is, voelde het nu alsof ik al eeuwig onderweg was. Aangezien deze duurloop echt ging om de afstand en helemáál niet om tempo, besloot ik eventjes te gaan wandelen. Vooraf had ik met mezelf afgesproken dat ik bij elk teken van oververhitting zou gaan wandelen, net zoals wanneer ik zou zien dat mijn hartslag boven de 180 uitkwam. Beiden waren nu niet het geval, maar mijn lijf gaf toch aan even rustig aan te willen doen. De volgende paar kilometer wandelde ik af en toe heel eventjes, om vervolgens op tempo weer door te rennen. Héél toevallig telkens wanneer er bomen langs de weg stonden..

IMG_20160718_201433.jpg

Ell kwam in zicht en dat doet wonderen: het idee dat ik zo mijn plaspauze zou hebben en daarna “alleen nog maar” naar huis hoefde te rennen geeft altijd wonderbaarlijk veel kracht. Plotseling rende ik moeiteloos in een tempo van ongeveer 6:30 richting het dorpje en besloot dat ik inderdaad die omweg die ik nodig had om van de halve marathon 22.5 km te maken vóór de stop bij mijn moeder zou afleggen. In plaats van recht naar haar huis te rennen liep ik dus zo ongeveer heel Ell even door, dat is immers niet veel ;).

Na een korte kletspauze, 3 kleine pruimen uit de tuin, een plaspauze en een refill van mijn drinkgordel stapte ik met een banaantje in de hand weer de hitte in, klaar voor de resterende 8.2 kilometer. Die eerste passen, au. Die zijn altijd zwaar. Na stilstand weer doorrennen in een duurloop is zeg maar niet zo’n aanrader, maar toch noodzakelijk als je af en toe al dat water dat je drinkt moet lozen.

De volgende kilometers waren kort gezegd, een gevecht. Aanvankelijk wandelde ik af en toe even een minuutje rustig als ik het gevoel had dat het nodig was, maar na verloop van tijd merkte ik dat mijn lijf eigenlijk het liefst alleen maar wilde wandelen. Dat was natuurlijk geen optie, dus moest ik doorzetten. In een poging hernieuwde energie te krijgen dronk ik een flesje water met zout leeg, tevergeefs. Mijn benen waren zwaar, al mijn mentale kracht zette ik in om ze vooruit te bewegen. Al is 22.5 km slechts 1.4 km langer dan de halve marathon, tijdens die laatste kilometers leek het wel een hele marathon (althans, zo stel ik het me voor). Telkens vond ik weer hernieuwde energie, zoals toen ik rond de 19 kilometer los ging op mijn favoriete nummer, die ik vervolgens in 4 minuten ook weer volledig opbrandde. Telkens moest ik het gevecht aangaan met mezelf om door te zetten: niet dat ik op wilde geven, maar mijn lijf trok zeg maar telkens weer acuut aan de handrem. Lichamelijk was er verder niets aan de hand, dus luisterde ik daar niet naar. Hardlopen is nou eenmaal grotendeels een mentale sport: luister naar je lichaam wanneer dat echt nodig is, maar anders juist vooral niét. Mijn benen stonden op de rem maar deden geen pijn, mijn hartslag lag continu rond de 163 en in mijn hoofd leek alles nog op een rijtje te staan (voor zover dat bij mij in ruststand überhaupt het geval is). Dus zette ik door, pepte mezelf op en realiseerde me dat dit écht trainen is. Al die loopjes die als vanzelf gaan, die leveren fijn conditie & uithoudingsvermogen op, maar slepen je niet zomaar door een marathon heen. Het zijn déze trainingen die je echt trots & sterk maken: dat gevoel helemaal gesloopt te zijn, je vies te voelen van het zweet, compleet leeggezogen te zijn, ál je energie te hebben gegeven en op die kleine beentjes al die kilometers afgelegd te hebben.. Dát beseffende, wilde ik door.

Dat gevoel herken ik in elke duurloop, maar nooit eerder zoals vandaag. Nooit eerder was ik zó kapot, zó opgebrand en toch zó energiek 🙂 Het voelde alsof ik het beest in me naar boven moest laten komen om mezelf met forse kracht in beweging te houden, maar met elke inspanning  die ik leverde om mijn benen vooruit te bewegen, voelde ik mijn zelfvertrouwen groeien.

Hoe zwaar die laatste kilometers ook waren, dankzij mijn innerlijke gevecht vlogen ook zij voorbij. Stapje voor stapje met het oog op telkens weer een nieuwe trede: de grens van 20 kilometer, de grens van de halve marathon, de laatste 500 meter.. Tot plotseling mijn horloge trilde, als trigger voor de tranen in mijn ogen! Na ruim 2 uur en 45 minuten, héél veel genietmomentjes maar ook een flinke innerlijke strijd, had ik het gedaan: 22.5 kilometer in de brandende hitte. Die pakt niemand me ooit meer af. Net zoals die bonk zelfvertrouwen..

Niet dat ik nu volgende week graag onder zware omstandigheden 25 kilometer loop, maar onder het mom van “always look on the bright side of life” heeft zo’n zware training een enorm positieve impact. Ze zeggen dat het trainen voor een marathon je leven verandert.. Hardlopen heeft jaren geleden mijn leven al veranderd en doet dat elke training weer, maar inderdaad tijdens dit soort trainingen zelfs zo veel meer!

“It is a shame for a woman to grow old without ever seeing the strength and beauty of which her body is capable.” – Socrates

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s