25. Laat maar loslopen

Zo, dat was wel het motto van gisteren. Met stijve pootjes op pad, het verbaasde me dat ik er serieus zin in had. Toch had ik stiekem het vermoeden dat hardlopen wel zou helpen, door die stijve spieren weer warm te bewegen. Precies zo geschiedde..

Na zo’n onverwachte intensieve dag als dinsdag, verlangde ik niets van mezelf. Althans, niets meer dan 5 kilometer hardlopen. In welk tempo, dat maakt écht niets uit. Sowieso niet met een herstelloop natuurlijk, maar vandaag al helemaal niet.

Zo begon ik, dramátisch langzaam volgens mijn horloge, terwijl ik voor mijn gevoel net zo langzaam liep als meestal aan het begin van een training. No worries, naar die tijd keek ik uit gewoonte af en toe, maar ik trok me er niets van aan. Ik genoot simpelweg van het feit dat ik alwéér liep, zo stijf als een hark maar verder wel pijnloos. Al vrij snel voelde ik mijn benen soepeler worden en na circa 3 kilometer voelde ik me daadwerkelijk lichter rennen. Dat was direct zichtbaar in mijn tempo én enigszins voelbaar in mijn heup: ik had er wellicht weer iets té veel zin in. Netjes bouwde ik mijn tempo langzaam op maar bleef bewust boven de 7 min/km hangen. Prima tempo om letterlijk los te lopen zonder over mijn grenzen te gaan! De laatste paar honderd meter voelde ik dat ik meer wilde en kon, dus stond ik mezelf toe net onder de 7 min/km te lopen. Heerlijk om een beetje tempo te maken en alsnog stralend fit & pijnvrij over “de finish” te komen 🙂

IMG_20160713_141052.jpg

Tja, zo kort als een training kan zijn, zo kort kan ook een verslag zijn. Nou ja, “kort”, voor mijn doen kort ;). Vandaag even geen training en bewust niet te veel sporten, om mijn lichaam de kans te geven toch even van die klap van dinsdag te herstellen. Vanavond gezellig een lesje Xco en twee uurtjes werken, dan mag ik morgen weer heerlijk ruim een uur rennen!

Fast running isn’t forced. You have to relax and let the run come out of you.
<3

 

Advertenties

Geef een reactie