24. Herboren

Zo, dat was me het dagje wel gisteren! Vol goede moed en met een beetje gezonde spanning vertrok ik voor mijn 20 kilometer duurloop, maar in plaats van daarna na te genieten op de bank stond ik drie kwartier later al in de sportschool om daar tot 22:30 te werken!  Oh oh oh, wat protesteerden die beentjes toen ze rond 23:15 eindelijk het bed aanraakten.. Het resultaat van een onverwachts drukke én zeer geslaagde dag!

Eerder schreef ik dat er een 22.5 km duurloop op de planning stond, maar dat plan veranderde maandagavond al: ik herinnerde me dat ik éigenlijk afgelopen vrijdag 20 km zou moeten rennen, maar uit praktische overwegingen de training van die week en die van deze week had omgewisseld. Aangezien ik door die mini-blessure van de vrijdagse duurloop af ben gestapt, golden die praktische overwegingen niet meer en kon ik me dus helemaal aan mijn schema houden: 20 km it is.

Gelúkkig maar, bleek toen ik net op pad was: een telefoontje van de sportschool, of ik vanwege een zieke collega een paar uur eerder zou kunnen komen werken.. Tja, 13 uur zou ik niet halen, dan moest ik nu direct rechtsomkeert maken en weer mijn hele schema in de war schoppen. Een andere collega zou een uurtje kunnen opvangen, dus al rennende sprak ik door de telefoon af dat ik om 14.00 in de sportschool zou beginnen, om daar tot sluitingstijd te werken. Dat betekende nu doorrennen en bij thuiskomst direct stretchen onder de douche, een berg eten in m’n tas gooien en op de fiets naar de sportschool om vervolgens ruim 8 uur lang te staan.. Even samengevat: 20 kilometer hardlopen en 8 uur lang staan 🙂IMG_20160712_225616.jpg

Wonder boven wonder, rende ik snel. Écht snel voor mijn doen aan het begin van een duurloop: de eerste circa 6 kilometer lag mijn gemiddelde tempo rond de 6:57 min/km. Hóe dan?! Zou het komen doordat mijn hele lichaam heeft kunnen rusten tijdens die twee extra dagen? Of stiekem doordat ik me toch een beetje gehaast voelde omdat elke minuut die ik sneller zou rennen, een minuut extra tijd voor de douche & stretchen betekende..

Hoe het ook zij, ik rende heerlijk. Geen greintje pijn, in een lekker tempo en met een heerlijk zacht stralend zonnetje afgewisseld met een verfrissend windje. Die enorm lange route waar ik vooraf tegenop zag (visualiseer vooral nooit de hele route die je moet afleggen, dat lijkt altijd een mission impossible), leek nu een prachtig pad waarop ik met volle teugen urenlang zou mogen genieten. Voorlopig hoefde het voor mij echt niet over te zijn! That’s the spirit die je wenst tijdens een lange duurloop <3

Kortom, over de rest van de duurloop kan ik kort zijn: die verliep uitstekend. Mijn tempo zakte onderweg enigszins, wellicht was ik toch iets te snel van start gegaan, maar alsnog rende ik met gemak 20 kilometer in een gemiddeld tempo van 7:00 min/km. Dat is dus weer 5 seconden per kilometer sneller dan de vorige duurloop! Als voeding gebruikte ik alleen maar mijn eigen sportdrank, die zoals altijd perfect werkte. Een banaantje dat ik na de plaspauze bij mijn moeder in Ell in mijn drankgordel stak, bewaarde ik voor de kilometer uitwandelen na 20 kilometer, waarmee ik zowel mentaal als lichamelijk even tot rust kwam voordat ik me thuis zou gaan haasten.

Een fantastische duurloop gevolgd door werk in de sportschool: ik voelde me een waarlijk gelukkig renmeisje 🙂

Zo, nu deze blog af is trek ik m’n hardloopoutfit weer aan, om die stijve pootjes 5 kilometer te laten herstellen. Tot later!

Once you make the decision that you will not fail, the heart and body will follow.
<3

 

 

Advertenties

Geef een reactie