23. Heet herstel

Daar is ze weer! Training 23, met een vertraging van slechts twee dagen 🙂

Normaal gesproken zeg ik over hardlopen: verstand op nul en gaan. Hardlopen is echter véél meer dan dat en grotendeels juist het tegenovergestelde: je moet verdomd goed naar je lichaam kunnen luisteren en behoorlijk wat theoretische kennis hebben om gezond te blijven hardlopen. Afgelopen donderdag was het dan ook juist verstand op 100% en niét gaan! Gelukkig bleek dat een fantastische keuze.

Vrijdag was de pijn in mijn heup na het sporten al aanzienlijk minder, zoals ik eerder schreef, zaterdag was de pijn na het sporten weg. Echt weg. Ongelofelijk! Zó snel en zo effectief na twee keer circuit- & krachttraining en verder rust had ik niet durven dromen, natuurlijk wel durven hopen.

Zondag werkte ik tot 13 uur in de sportschool, lunchte thuis, rustte even en toen was het eindelijk tijd voor het moment waarop ik me al sinds donderdag verheugde: tijd om mijn hardloopschoenen weer aan te trekken. Stiekem vond ik het heel spannend, ik was zó bang dat het echt mis zou schieten en ik vandaag zou beseffen dat die marathondroom over was. Er was maar één manier om daar achter te komen, dus ondanks dat ik het moment van de waarheid indien dat negatief zou uitvallen het liefst zo lang mogelijk uit zou willen stellen, stond ik rond 15 uur buiten. Met héél veel goede zin, maar een bonkend hart van de zenuwen.

IMG_20160711_115912

Een voordeel was dat het zondag bloedheet was. In de middag rennen in 30 graden, dat remt elke loper met talloze seconden per kilometer af. Een pré voor mij, voor het geval dat ik weer iets te enthousiast zou gaan genieten..

De hele loop liep ik op een tempo van ruim boven de 7 minuten per kilometer, hoewel dat wel langzaam zakte. Uiteindelijk liep ik 5 kilometer in een gemiddeld tempo van 7:15 min/km, wat mij betreft perfect voor zo’n herstelloop in die hitte. De blijdschap die ik vanaf de start voelde omdat ik merkte dat ik niets in mijn heup voelde, zwakte wat af toen ik na ongeveer 3 kilometer toch wat voelde. Dat ebde weg, kwam weer terug, ebde weer weg..

Uiteindelijk vraag ik me nu nog af of er wel echt iets zat of dat ik het me verbeeldde omdat ik er te bang voor was. Eenmaal thuis stretchte ik zoals altijd en viel me wel iets op: als ik op de grond over mijn stuitje rol, ga ik links over een bobbel heen, terwijl ik rechts vloeiend door rol. Zou er dan toch een flinke knoop zitten daar? Voor de zekerheid heb ik die knobbel zelf een paar minuutjes gemasseerd en heb ik daarna direct verkoelende  gel opgesmeerd.

Deze blog verschijnt een dag later.. Een pijnloze dag later. Ik ben een gelukkig renmeisje 🙂 Er staat me weinig in de weg om morgen die 22.5 kilometer te gaan lopen, hoewel ik ook daarvoor spanning voel. Er is ook nu echter maar één manier om erachter te komen.. Verstand op 100% en gaan!

I was freaked out, scared, uncertain, angry and determined to beat this.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s