Head over heart

Inderdaad, er staat geen cijfer voor de titel van deze blogpost. Er is geen training 23, althans: niet vandaag.

Als quote aan het eind van de vorige blog schreef ik “If you listen to your body when it whispers, you won’t have to hear it scream’ en dat is precies wat ik donderdagochtend moest doen: ik besloot dat ik vandaag niet zou hardlopen.

Na de intervaltraining van afgelopen woensdag schreef ik een enthousiast verslag en ging ’s avonds even werken op de sportschool. Toen ik thuiskwam, irriteerde er een spiertje in mijn heup een beetje tijdens het lopen. Het viel me op, maar aangezien het echt nauwelijks voelbaar was, maakte ik me er zeker niet druk. Een half uur later echter wel: nadat ik even wat dingetjes had afgewerkt op mijn computer, stond ik op.. AU!

Zéér herkenbare pijn, die maakte dat ik nauwelijks fatsoenlijk kon lopen. Pijn in mijn linkerheup, waarvan ik nooit zal vergeten hoe die nu bijna een jaar geleden voelde in mijn rechterheup. Medio juli rende ik toen mijn laatste kilometers, om vervolgens ruim 2 maanden helemaal niet te rennen en daarna maandenlang op te moeten bouwen. Een héél klein dwarsspiertje in de bil was de boosdoener die mij wekenlang niet eens pijnloos liet wandelen. Destijds was het erin geslopen: van een klein beetje pijn na een training naar een beetje pijn tijdens een training naar zo veel pijn dat ik 11 kilometer in 2 uur aflegde omdat ik halverwege niet meer kon rennen. Wat ik toen niet wist, weet ik nu wel.

Nu neem ik dus geen enkel risico: ik besloot acuut rust te nemen. Stiekem hoopte ik dat het net snel over zou gaan als het was begonnen zodat ik vrijdag toch die duurloop zou kunnen doen waar ik me zo op verheugde, maar toen ik donderdagochtend opstond en precies diezelfde pijn ervoer, wist ik dat ik naar mijn verstand moest luisteren. Als ik nu direct een pauze in zou lassen, zou het niet tot een blessure hoeven te komen en kan ik volgende week wellicht de training gewoon weer oppakken.

Bekijk het van de positieve kant, is mijn motto: ik had de afgelopen dagen weinig tijd gehad voor lessen & krachttraining in de sportschool, dus donderdagavond volgde ik weer een hele fijne les X-core en vanochtend heb ik volop genoten van een les Insane en mijn eigen core-training. Die stabiele basis moet getraind worden in de sportschool en door de hectiek van de afgelopen twee weken is dat er even wat minder van gekomen, dus gebruik ik de komende dagen om daar meer mee aan de slag te gaan!

IMG_20160708_174408

Dankzij die instelling kon ik vanochtend met goede moed naar de sportschool gaan en aan andere doelen werken, waardoor ik zelfs even vergat dat mijn marathondroom momenteel op wankele poten staat in vergelijking met een paar dagen geleden. Het moment dat ik besefte dat deze pijn diezelfde pijn is als ik vorig jaar maandenlang heb gevoeld in mijn rechterheup, liet me terugdenken aan wat de sportarts mij in augustus vertelde: met mijn lichaam zou het onmogelijk zijn ooit een hele marathon te lopen, misschien zelfs nooit meer een halve. Natuurlijk wekte dat bij mij alleen maar het tegendeel op: ik zou bewijzen dat het wél kon! Dat die halve marathon wél kan, heb ik inmiddels al weer twee keer bewezen. Of het inderdaad onmogelijk is om een hele marathon te lopen met mijn lichaam, dat zal de komende weken blijken.

Tot mijn grote vreugde, liep ik de sportschool 2 uur later bijna pijnloos uit en is de pijn tot op het moment van schrijven niet verergerd. Het lijkt er dus op, dat ik écht de juiste keuze heb gemaakt en morgen of overmorgen weer pijnvrij zal zijn. Dat betekent natuurlijk niet dat ik direct die 22.5 km toch ga rennen: morgen volg ik zoals altijd de SYNRGY XL en doe mijn krachttraining, als dan alles goed gaat loop ik zondag een extra herstelloop van 5 km en doe ik dinsdag de duurloop van vandaag. Het zal een spannende week worden, maar nog geen beslissende week. Mijn schema is één week te vroeg gestart, zodát ik ruimte had voor eventuele blessures of om wat minder te lopen in de dagen rondom de bruiloft. Als ik dinsdag mijn duurloop weer kan voltooien, loop ik een halve week achter, dus eigenlijk nog steeds een halve week vóór. Mocht het niet gaan, dan heb ik dus alsnog enige speling, hoewel de kans dat ik blessurevrij het schema kan voltooien natuurlijk bij elke tegenslag kleiner wordt. Voorlopig echter geen reden om op te geven: even de focus verleggen en zodra het met gezond verstand weer kan, op m’n gemak weer kilometers vreten!

Nothing is over until you stop trying ❤

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s