22. Zware vleugels

Oef, dat leek even zwaar te gaan vanochtend.. Met de nadruk op leek, want toen mijn horloge eindelijk GPS-ontvangst had, bleek dat mijn benen iets heel anders deden dan ze me lieten voelen!

Toen ik vanochtend opstond, had ik lichtelijke spierpijn in mijn schouders, bovenbenen en linker scheenbeen. Spierpijn, van welke training van gisteren dan? Gisteravond was ik te moe om naar de BodyPump te gaan, dus had ik niet meer gedaan dan 26 kilometer fietsen voor een sportmassage.. Aha, die sportmassage! Precies daar waar ze me flink onder handen had genomen omdat ik aangaf én zij voelde dat daar flinke spierknopen zaten, daar had ik nu wat spierpijn. Zoals ze zelf al had voorspeld en wat mij betreft een uitstekend teken: ze heeft dus écht een effect teweeg gebracht! Zo licht als ik me gisteren echter voelde direct na de massage, zo zwaar voelde ik me nu. Dat zou geen echte intervaltraining worden, bedacht ik me al zo stilletjes..

Natuurlijk ging ik tóch op pad, want een les in de sportschool laat ik wel eens schieten als ik merk dat mijn lichaam dat nodig heeft, maar een hardlooptraining overslaan of uitstellen vraagt toch echt om veel meer vermoeidheid of pijn. Als vanzelf, ging het echter niet. Ik voelde me tijdens het warmlopen net een uit de kluiten gewassen olifant die nauwelijks vooruitkwam. Op miraculeuze wijze wilde mijn sporthorloge écht geen GPS vinden, ondanks dat ik hem vanochtend nog aan de computer heb gehangen. Gelukkig had ik mijn app, dus kon ik toch van start. Preciés toen de 5 minuten warmlopen voorbij waren en het eerste interval begon, had ik GPS-ontvangst. Heel fijn, want zo kon ik tenminste wel precies mijn tijden op de intervallen tracken. Nou, dat heb ik geweten dat ik dat kon..

Voor mijn gevoel ging ik dus écht niet hard van stapel, maar mijn horloge gaf anders aan: ik rende in een tempo onder de 6 min/km, oftewel sneller dan 10 km/uur. Dat kón niet kloppen, de GPS was vast van slag nadat die al zolang nodig had gehad om op te starten. Ik negeerde de tijd en rende stug op het voor mijn gevoel logge tempo door. Natuurlijk merkte ik wel dat ik sneller rende en me lichter ging voelen, dus daar liet ik me door leiden. De intervallen vlogen zo letterlijk voorbij en die tijden bleven hetzelfde: telkens weer zat ik net iets boven, op of onder de 6 min/km. Zou het dan echt? Zelfs mijn app, die altijd veel tragere tijden aangeeft dan mijn horloge en die ik dus ook niet vertrouw, gaf aan dat ik sneller rende dan gewoonlijk. Maar zo voelde het niet!

Ik besloot de tweestrijd tussen de data en mijn gevoel op te geven en gewoon te genieten. Hoe snel ik ook ging, ik besefte wel dat het een prima training werd en daar was ik al helemaal tevreden mee. Ik genoot met volle teugen van de zon en zette telkens al mijn kracht & energie in om die 3 minuten te knallen op het asfalt. Hoe verder ik vorderde, hoe minder snel ik toch ging. Weer een puntje dat erop wees dat het toch echt klopte: waarschijnlijk had ik al mijn kruit verschoten in de eerste intervallen en zakte ik nu toch ietsje in, hoewel ik nog altijd op tempo’s rond de 6:15 rende.

Het volgende bewijs volgde al snel, toen ik de resterende route inschatte en me realiseerde dat ik waarschijnlijk aan het eind van de straat een stuk training over zou houden. Oftewel: ik legde meer afstand af dan ik had verwacht in een intervaltraining van 45 minuten. Dat werd dus een omleiding! Altijd een goed teken 🙂

IMG_20160706_132547.jpg

Toen kwam daar het laatste interval.. Een gewaarwording die ik nooit eerder had gehad: na ongeveer anderhalve minuut, renden mijn benen zo snel dat ik ze zelf niet kon bijhouden. Dit klinkt natuurlijk als een biologisch onmogelijke situatie, maar het is wel zoals het voelde. Mijn benen renden in een gigantisch tempo door, terwijl ik ze voor mijn gevoel niet stop kon zetten en mijn hoofd ergens achterbleef. Het voelde zó raar! Dat duurde een kleine minuut, toen kon ik mezelf toch weer afremmen. Ik glimlachte breed, dit was me toch een training!

Op mijn gemak maar toch met een flink tempo erin, liep ik de laatste 5 minuten uit. Ik voelde me 10 kilo lichter dan 40 minuten geleden, dat meen ik serieus. Zou die massage zo’n verwonderlijk effect hebben? Ik denk van wel. Mijn overtuiging is dat die spieren beurs aanvoelen omdat ze flink zijn geprikkeld en afvalstoffen hebben afgevoerd, maar tegelijkertijd daardoor dus júist effectiever kunnen werken en me vandaag bijna letterlijk konden laten vliegen over het asfalt. In 45 minuten heb ik een training afgelegd met snelheden zoals ik ze zelden haal, waarin ik mijn benen voor mijn gevoel écht onder mijn lijf vandaan rende en waarin ik transformeerde van logge olifant naar vliegensvlug eekhoorntje.

Nu begrijp ik echt dat sportmassages worden geadviseerd in marathontraining, maar óók dat wordt geadviseerd ze vlak voor een wedstrijd te doen. Een extra reden om voor een marathon te trainen, het excuus dat je zo’n massage echt wel nodig hebt en verdiend hebt.. 😉 Tot binnenkort, Ingrid!

If you listen to your body when it whispers,
you won’t have to hear it scream.
<3

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie