21. Niets gaat vanzelf

Op sociale media lijkt soms alles rozengeur & maneschijn, we laten ons immers liefst van onze beste kant zien. Daar wil ik niet mee zeggen dat mijn stralende hardloopselfies gelogen zijn, want er gaat écht, ik zwéer het op mijn startbewijs, geen training voorbij waarin ik niet geniet. Een lach op een hardloopselfie van mij is al-tijd authentiek. De eerste training waarin er geen lachje vanaf kan, waarin ik niét geniet, die moet nog komen. Dat wil echter niet zeggen dat ik elke training even veel geniet, of dat elke training even gemakkelijk verloopt. Vandaag was dat in ieder geval zéker niet het geval..

Toen ik vanochtend opstond, had ik al geen zin. Kan gebeuren. Ik had vandaag gewoon zin om een flink deel van mijn to do-list af te werken en ging daar fanatiek mee aan de slag. Rond 11 uur besloot ik dat ik toch echt moest gaan lopen en na wat getreuzel stond ik om 11:45 eindelijk buiten. Als extra ondersteuning voor mijn schenen had ik mijn compressietight aangetrokken, maar achteraf betwijfel ik of dat niet juist averechts heeft gewerkt. Zéér moeizaam ging ik van start, met lood in m’n benen. Inmiddels weten we wel dat dat voor mij vrij normaal is, ik ben nou eenmaal een dieselmotor die een paar kilometer nodig heeft om op te warmen. Zo had ik er vandaag 5 nodig. Pas na 5 kilometer op een gemiddeld tempo van 7:10 min/km kon ik op een pittig nummer gas bijgeven. Dat werd steeds meer gas, stééds meer, want in 3 kilometer kon ik prima 10 seconden van dat gemiddelde tempo af rennen en onder die 7 minuten zitten is mijn doel tijdens een tempoloop.

IMG_20160704_134257

Als vanzelf vloog ik weer met een pace van rond de 6:30 door de straten, hoewel ik voor mijn gevoel enigszins afgeremd werd door de compressie rondom mijn kuiten. Waar het ook aan lag, ik probeerde het positief te zien: als ik altijd maar hardloop in mijn comfortzone, leer ik ook niet echt te pushen voor resultaat. Dus deed ik dat nu wel: ik pushte mezelf door die moeilijke momenten heen en zag tot mijn trots dat ik tempo’s van wel bijna 6 min/km haalde. De minuten vlogen gestaag van mijn gemiddelde tempo af en nadat ik alle zeilen bijzette in de laatste halve kilometer sloot ik mijn training af met een gemiddeld tempo van 6:56 min/km. Twee seconden langzamer dan vorige week, maar gezien de weerstand die ik vandaag van mijn lijf en wellicht de compressietight ontving, een resultaat waar ik zéér tevreden mee ben. Vandaag heb ik er in ieder geval écht voor moeten werken!

Desalniettemin, heb ik volop genoten. Oké, met lood in de benen tijdens de eerste paar kilometer is dat soms iets lastiger, maar ook dan kan ik genieten van het feit dát ik wel loop. Echt genieten komt meestal als ik over de straten vlieg en vol trots kijk naar mijn pace van rond de 6:30, terwijl ik moeiteloos voetje voor voetje zet. Met up-tempo muziek in mijn oren, af en toe een zonnetje in mijn gezicht en een fris windje over mijn bezwete schouders, staat niets mijn genot in de weg. Nee, ook geen regenbui, een pijntje of een wat slechtere training: hardlopen is áltijd genieten.

My body may hurt when I run,
but my heart hurts when I don’t.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s