15. Rocks under pressure make diamonds

Na een onrustige, korte nacht (tja, dat krijg je ervan als je verloofd bent met een brandweerman en het noodweer is) stond ik vanochtend met een duffe kop een half uurtje later dan gepland buiten voor een duurloop van 17.5 kilometer. Want ondanks dat mijn hoofd er even niet helemaal naar stond en ook mijn benen nog niet helemaal wakker leken, had ik wel zin om weer een flinke afstand af te leggen! Het weer was goed, een beetje benauwd maar droog, en ik had nergens pijn 😀 Klaar om die kilometers te vreten dus!

Extra spanning leverde vandaag mijn experiment op: voor het eerst een sportgel gebruiken. Tot & met 25 kilometer heb ik me al die tijd gered met dadels & zelfgemaakte isotone sportdrank met zout, maar voor de marathon wilde ik eigenlijk toch graag gewoon de professionele gelletjes gebruiken die vrijwel iedereen gebruikt. Dus, de proef op de som vandaag: eerst twee flesjes sportdrank, als laatste een gelletje.

De training startte traag, héél traag. Mijn benen leken niet vooruit te branden, maar desondanks liep ik prettig. Een duurloop blijft een duurloop, dus ik focuste me niet op mijn tempo maar op de wederom prachtige natuur om me heen. Tussen 4 & 5 kilometer dronk ik mijn eerste sportdrankje en die kwam binnen: vanaf 6 kilometer kreeg ik de drang een up-tempo nummer te zoeken en vloog ik ervandoor! Binnen één kilometer wist ik mijn gemiddelde tempo met 10 seconden te verhogen.. Dat ging zo lekker door, ondanks een paar pauzes om a) over te steken en b) mijn drinkgordel strakker te doen want die zakte na een tijdje bijna van m’n billen af. In totaal steeg mijn tempo van kilometer 6 tot kilometer 13 bijna 30 seconden! Dat geeft wel aan dat ik die kilometers écht snel rende: ik heb de 6:11 op mijn horloge voorbij zien komen..

Na bijna 13 kilometer was het zo ver: tijd voor mijn gelletje. Ik besloot even te wandelen om het gevaarte open te scheuren, bang dat ik anders al rennende de hele inhoud direct over mezelf heen zou knijpen. Vooraf maakte ik even een selfie met een twijfelachtig gezicht, want ik was zéér benieuwd of mijn lichaam het wel eens zou gaan zijn met deze “troep” die ik erin ging gooien..
Het openscheuren ging gemakkelijk, het gelletje eruit knijpen al net zo. De smaak vond ik eigenlijk prima: ik had iets heel kunstmatigs & mierzoets verwacht, maar het smaakte gewoon gematigd zoet en lekker fris naar enigszins gemodificeerde appel. Hm, dat viel niet tegen! Dacht ik 5 seconden lang.. Tot dat spul in mijn spijsverteringskanaal landde. Hard. Echt als een steek belandde het in mijn buik, zo erg dat ik ervan schrok en begon te lachen. Die had ik niet zien aankomen. Ach, dat zou vast wel weer overgaan, de smaak was toch immers ook veel beter dan ik had verwacht. Langzaam zette ik weer een rennend tempo in, maar bleef daarin. Mijn benen voelden weer als lood: waar bleef die energie? Ik telde de minuten af omdat ik had gelezen dat lopers ongeveer een kwartier na het innemen van een sportgel een energieboost ervaren.. Ondertussen werd mijn buik harder & harder: dat gelletje lag er nog steeds als een baksteen in. Bovendien kreeg ik dorst en méér zin in suiker, héél vervelend. Ik had nog een sportdrankje bij voor in nood, maar durfde dat nu echt niet te nemen en dat zou ook niet nodig moeten zijn. Ik dronk wat water in de hoop dat het gelletje zo beter verteerd zou worden, maar bij elke slok die ik nam voelde ik de druk op mijn buik alleen maar toenemen.

IMG_20160624_145447.jpg

Ongeveer een kwartier verstreek en inderdaad: ik kreeg weer energie. Echter, met energie in je benen maar een baksteen in je buik kom je nog niet echt prettig vooruit. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik gewoon weer rond de 6:33 min/km rende, terwijl dat totáál niet zo voelde. Door mijn stekende zware buik voelde ik me echt een logge schildpad, maar het zien van dat tempo op mijn horloge gaf me moed. Bijna was ik aan de finish en had ik het ondanks die buikpijn gered, dat was óók weer een overwinning!

Tot aan kilometer 17 voelde ik die power, daarna was het vrij leeg. Die laatste paar honderd meter keek ik te vaak op mijn horloge hoe ver ik nog moest, iets wat ik normaal nooit doe. Toch genoot ik stiekem ook wel en vond het ook weer jammer dat het voorbij was. Van deze trainingen geniet ik altijd het meest, ondanks dat ze natuurlijk ook altijd het zwaarst zijn en de meeste spanning vergen. Het feit dat zo’n training dan voorbij is en ik weer een week moet wachten, laat me dan toch altijd van die laatste paar honderd meter extra genieten.
Daar komt bovendien zo’n grappig apart aspect bij: op de één of andere manier voelt het helemaal stuk gaan tijdens een training zó goed.. Mensen zeggen vaak tegen me: “huh, heb jij gesport?” Omdat ik er blijkbaar aan de finishlijn fris & energiek uit kan zien. Nou, vandaag was ik dat niet. Dus ja, ik heb écht hard getraind!

Een warme douche thuis deed wonderen en mijn bordje pasta met pompoensaus van gisteravond ging er gelukkig met gemak weer in! Al met al vond ik het weer een prachtige training, waarin ik het zwaar heb gehad, waarin ik met volle teugen heb genoten en waarin ik weer een belangrijke les heb geleerd! Wat ik volgende week doe qua voeding weet ik niet: deze week ga ik me maar weer verder inlezen en wellicht proberen toch zelf weer voeding te maken, omdat ik nou eenmaal toch echt het liefst volledig natuurlijk eet en vandaag maar weer eens is gebleken dat mijn lijf me daar ook zeer dankbaar voor is:)

Overigens snelde ik na dat kommetje pasta naar de fysio, die me nóg blijer maakte: in die 3 weken dat ik bij hem kom (ter preventie) ziet hij me al vooruitgaan in die kleine aspecten die ik kon verbeteren en hij ziet de toekomst van mijn marathontraining dan ook positief tegemoet!

Sometimes while running, your legs feel like rocks.
But rocks under pressure make diamonds.
<3

Advertenties

Geef een reactie