14. Niet te stoppen

Tentamenstress voorbij, een leuke intervaltraining op het programma en.. zon! Dat ik vandaag zin had om te trainen, dat stond wel vast :).

Het weer van vandaag, tegen de 30 graden aan, roept bij mij om bossen: afwisselend in de zon & schaduw rennen, de frisse boslucht inademen..

De eerste 5 minuten warmlopen deed ik op rustig tempo, omdat ik dat natuurlijk altijd doe maar bewust ook een beetje om te wennen aan de warmte. Na het eerste interval merkte ik dat dat geen onverstandige keuze was geweest: peentjes zweten! Interval één leek eenvoudig, maar na het tweede interval begreep ik dat die 10 keer 2 minuten met 1 minuut dribbelen er op papier veel aantrekkelijker uit zien dan in de realiteit. Inderdaad, 2 minuten rennen is maar kort, maar 1 minuut dribbelen is echt héél kort! De eerste paar intervallen schrok ik er gewoon van hoe snel ik weer van start kon, maar ongeveer halverwege raakte ik er aan gewend: steeds beter kon ik in dat korte tijdsbestek voldoende op adem komen om de volgende 2 minuten gas te geven. Na elk interval zag ik mijn gemiddelde tempo stijgen (of dalen, ligt er maar aan hoe je het wilt bekijken).

IMG_20160622_141336.jpg

Deels per ongeluk, stiekem expres, rende ik veel te ver om, waardoor ik aan het eind van de training een flink stuk weg over hield. Mijn horloge trilde: 100% voltooid. Direct zette ik de training stop.. en rende door. Geloof me als ik zeg dat ik serieus pas bijna een kilometer verder opmerkte dat ik nog steeds aan het rennen was! Dat rare gevoel heb ik nooit eerder ervaren: opeens voelde ik dat ik rende, dacht terug aan het moment dat ik mijn horloge stop had gezet en bedacht me dat ik dus daadwerkelijk gewoon dóór aan het rennen was terwijl mijn training was afgelopen! Daar moest ik zo hard om lachen dat ik voor het gemak nog maar wat passen zetten, om vervolgens toch echt naar m’n verstand te luisteren en uit te gaan wandelen. Al wil m’n hart wat anders, voor een eerste marathon verklaar ik mijn schema toch heilig.

Moet ik meer zeggen? Eigenlijk niet hè. Zonder dat je het door hebt gewoon blijven hardlopen, dat is toch wel het meest duidelijke teken dat je én geniet én goed loopt. “Gewoon” weer een heerlijke training afgetikt dus, inmiddels de eerste 100 kilometer gepasseerd!

The obsession with running is really an obsession with
the potential for more and more life.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s