12. Niets te herstellen?

De laatste training van de week: een herstelloopje. Lekker weer, opgebouwde tentamenstress & eindelijk een goede nachtrust wakkerden enorm veel zin om te rennen aan! Terwijl ik mijn kleding & schoenen aantrok besefte ik opeens: wat ga ik herstellen? De eerdere trainingen had ik wel hier & daar een pijntje, zo ook gedurende de afgelopen week wel, maar vandaag? Mijn schenen voelden goed, na de 2 keer spierpijn als gevolg van mijn nieuwe krachtschema was daarvan na de training van gisteren niets te merken en ook die kleine spiertjes in m’n heupen gaven geen kik. Hmm..

Een goed moment leek me, om weer eens met mijn Herzog-compressiekousen te oefenen! De eerste en tevens tot op heden laatste keer dat ik deze tijdens het rennen aantrok, had ik het gevoel dat mijn kuiten uit de sokken zouden ontploffen. Na die ervaring heb ik ze dus alleen maar thuis gedragen als herstel, want dat bevalt uitstekend! Een herstelloopje van 5 kilometer leek me echter wel een ideale gelegenheid om ze te testen; 5 kilometer wat pijn lijden kan ik wel aan ;).

Tevens had ik stiekem al de hele ochtend het idee dat ik misschien ook wel mijn tempoloop van 6 kilometer zou kunnen doen vandaag, omdat ik toch nergens pijn had en het vandaag tenminste lekker weer was! Ik besloot echter in principe gewoon voor de herstellende 5 te gaan om me braaf aan mijn schema te houden.

IMG_20160619_194142 (1).jpg

Ik vertrok vrij snel op een tempo onder de 7 min./km en hield dit best een tijdje vol. Na een kilometer of 2 begonnen mijn kuiten echter toch tegen te stribbelen en wilden ze heel graag uit die sokken springen. Doorzetten was mijn credo, dus zette ik (nadat mijn tempo wat was ingezakt) kracht bij en rende richting mijn schoonouders. Daar hield ik een korte pauze om mijn schoonvader een fijne vaderdag te wensen en even bij te kletsen. Na een minuut of vijf stapte ik de deur weer uit, wandelde een paar passen en ging verder met de training. En hoe!

Opeens leek ik vleugels te hebben gekregen! Zonder het door te hebben, althans qua inspanning, rende ik op een pace van 6:19 richting de stad, maakte scherpe bochten en besefte dat ik mijn keuze had gemaakt: vandaag trainde ik mijn tempoloop van 6 km. Die volgende 3 kilometer waren bijna 100% puur genieten: op af & toe een kleine inzinking na rende ik vrijwel continu rond de 6:20, genoot met volle teugen van de muziek, de wind in mijn haren, de zon af & toe op mijn gezicht en de vrijheid van het even niet aan stressvolle tentamens denken. Wat was het stiekem jammer dat ik na 6 kilometer weer vlakbij huis was..

Tja, dat hardlopen blijft je verrassen!

Nu maar hopen dat ik morgen iets minder zin heb om te vliegen, want ondanks dat mijn hart het er niet altijd mee eens is, wil mijn verstand zich toch zeer graag aan dat schema houden en staat er morgen dus toch écht die herstelloop op het programma 🙂

Always find time for the things that make you feel happy to be alive.
<3

 

Advertenties

Geef een reactie