9. Race pace!

Eigenlijk is het schrijven van deze blogpost vrijwel overbodig, kijk gewoon even naar onderstaande foto:

IMG_20160613_130115

Duidelijk toch! I did it 😀 Welkom terug tempo’s beginnend met een zes!

Oké, ik zeg niet dat het vanzelf ging, maar het ging wel! Alle begin is wennen, zo ook natuurlijk weer de eerste paar kilometers vandaag, maar al na ongeveer 1½ kilometer begon mijn tempo langzaam te stijgen. Natuurlijk ging het pas na 4 kilometer opeens een stuk gemakkelijker en uiteindelijk moest ik na 5½ zelf bewust gas terugnemen omdat ik persoonlijk vond dat een pace van 6:06 wel erg overdreven was.

Ondanks dat er bakken met regen voorspeld waren, heb ik heerlijk in een zonnetje afgewisseld met bewolking gerend. Iets minder benauwd was het ook, waardoor tempo maken gelukkig al een iets minder grote uitdaging was.

Vandaag heb ik ervoor gewerkt: als ik 15 kilometer kon rennen in een pace van 6:36, dan moest ik ook 6 kilometer kunnen rennen met een pace van minstens onder de 7 minuten. Natuurlijk hangt er enorm veel af van diverse factoren zoals vermoeidheid, weer, spierpijn, voeding, vochthuishouding en ga zo maar door – maar 6:36 min/km is zó’n enorm verschil met het tempo waarop ik gewoonlijk ren(de), dat ik besefte dat die duurloop/wedstrijd van vrijdag waarschijnlijk wel mijn ogen heeft geopend: misschien bleef ik automatisch al die tijd in mijn comfortzone hangen, een zone waarin ik met gemak lange duurlopen vol kon houden, maar waarin ik me tegelijkertijd bleef frustreren over mijn lage tempo. Misschien was alles wat ik al die tijd nodig had, die ene keer dat ik per ongeluk véél harder liep, zodat ik besefte dat ik het wél kan: ik moet het gewoon doen!

IMG_20160613_131546

Natuurlijk verwacht ik niet dat ik nu opeens elke training zo snel ren, maar ik besef wel dat ik gewoon zelf even die extra kracht moet zetten, want als ik eenmaal op een hoger tempo ren, ren ik vanzelf op mijn gemakje zo door. Twee vingers in de neus, zou mijn schoonvader zeggen.

Zo, dat was dus alwéér een wijze les geleerd van hardlopen: soms moet je per ongeluk iets doen waarvan je denkt dat je het niet kan, om te beseffen dat je zó veel meer kan. Pff, wat hardlopen mij in al die jaren nu al niet geleerd heeft..

Running starts as a hobby, becomes an obsession,
then turns into a journey that takes you to places you never imagined going

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s