7. Meer dan een Singelloop

Zo, dát was me een avondje! Zó lang in dubio gezeten over deze avond, nóóit dit scenario voor ogen gehad..

Hardlopen, eigenlijk alle sporten, doe ik het liefst ’s ochtends: ik ben écht geen avondsporter. Op de één of andere manier wil ik de dag energiek beginnen, maar rustig eindigen. ’s Avonds voel ik me op alle fronten zwaarder & vermoeider, dus vermijd ik ’s avonds sporten en zéker hardlopen zo veel mogelijk. Toch stond ik ingeschreven voor de Singelloop, want ja: dé loop waarna ik vorig jaar ten huwelijk ben gevraagd. Die traditie blijft er natuurlijk in! Niet dat huwelijksaanzoek dan, één keer is genoeg, maar tijdens elke Singelloop zal de herinnering weer terugkomen :).

Aanvankelijk stond ik ingeschreven voor de 10 kilometer, tot ik besloot een marathon te gaan lopen en dat schema dit weekend een 5 km & een 15 km voorschreef: precies geen 10 km. Zodoende besloot ik mijn startnummer om te zetten naar 5 km, zodat ik zondag de 15 km kon lopen. Tot ik de weersvoorspellingen zag: vrijdag prachtig weer, zondag stromende regen. Moest ik nu écht voor die Singelloop zondag weer 15 kilometer doorweekt lopen? Een oplossing zou zijn om net als vorig jaar zowel de 5 km als de 10 km te lopen, maar wéér zo vaak datzelfde rondje rennen en daar nog voor betalen ook, zag ik niet echt zitten. Ná die 5 km zelf 10 km doorlopen vond ik wel erg laat en een duurloop splitsen is niet echt effectief, dus zat er maar één ding op: 10 kilometer lopen vóór de start van de 5 km Singelloop.

Op tijd vertrekken was een pré want snel lopen zou er ’s avonds echt niet in zitten en ik moest wel op tijd bij het wedstrijdsecretariaat zijn om mijn startnummer op te halen en vast te maken. Zes uur stipt zou ik buiten staan, maar de voorbereiding op een duurloop duurt altijd weer net iets langer dan ik inschat: flesjes vullen, meerdere keren naar het toilet lopen, alles goed bevestigen, checken of ik écht wel alles bij me heb.. Uiteindelijk stond ik om 18:05 buiten, waar twee medewerkers van de apotheek me aanspraken of ik geen Singelloop ging doen: zeker wel, nádat ik zelf 10 kilometer had gelopen! “Aha, wat slim!” vonden ze. Inderdaad, best slim als je snel bent, dacht ik..

IMG_20160610_210017

De eerste passen waren zwaar, damn. Zou ik überhaupt wel op tijd aan komen op de Oelemarkt? Gewoon doorrennen en me geen zorgen maken, als ik het echt niet haalde dan rende ik zelf wel gewoon 5 kilometer door. Het belangrijkste was dat ik die 15 kilometer aantikte, zelfs onder de voor mij dramatische omstandigheden van het ’s avonds rennen. Met die gedachte rende ik op mijn gemak door en merkte heel voorzichtig op, dat mijn tempo gestaag steeg.. “5 kilometres in 35 minutes 13 seconds” riep mijn Endomondo-stem opeens: whuuuuuuttt?! Het was avond en ik rende snéller dan 7:05 per kilometer? Helemaal beduusd rende ik op mijn gemakje door maar merkte dat mijn pace niet daalde, maar steeg. Oké, nu kwam ik in een flow: blijkbaar kon ik een pace van minder dan 7 minuten per kilometer met gemak volhouden! Mijn geluk kon niet meer op en ik telde al genietend af naar mijn “finish deel 1” op de Oelemarkt. Heerlijk genietend van de zon en mijn succes stapte ik in een lekker tempo door richting het centrum, stak al een stukje wedstrijdparcours over en kwam inderdaad een flink aantal minuten eerder dan verwacht aan op de Oelemarkt. Een paar passen uitlopen en recht de Brouwer in voor mijn startnummer. Daar was het toch wat drukker dan verwacht, waardoor ik enigszins ongeduldig werd: al die lopers kwamen hun 10 km-startnummer ophalen, terwijl ik achter hen stond te trappelen om op tijd aan de start te kunnen staan voor de 5 km. Gelukkig had ik die extra tijd en toen ik eenmaal mijn startnummer & chip aan respectievelijk mijn topje & schoen bevestigd had haastte ik me naar buiten: ik had nog 5 minuten. Tijd zat dus! Op mijn gemak liep ik de paar meters naar de start, dronk één flesje leeg, zocht alvast wat fijne muziek op en appte mijn schoonfamilie: “Wat grappig, eenmaal aan de start van de 5 km voelt het helemaal niet meer alsof ik net 10 km heb gelopen!”

Eindelijk klonk het startschot en sprintte de meute weg, mijzelf incluis natuurlijk zoals altijd op een veel te hoog tempo. De eerste paar honderd meter rende ik onder de 6 min./km, een tempo dat ik nu zeker geen 5 kilometer vol zou kunnen houden. Lang leve mijn TomTom, liet ik mijn pace dus langzaam zakken naar ongeveer 6:20 en rende zo door. Al snel merkte ik de paradox van een wedstrijd lopen op: het is leuk aangemoedigd te worden, maar ik voel me ook continu bekeken. Dat is waarom ik dus het liefste zelf door buitengebied ren: heerlijk alleen lopen in de natuur met mijn muziek.. Tijdens zo’n wedstrijd, zeker in een stad waarin ik veel mensen ken, ben ik continu schichtig om me heen aan het kijken welke gezichten ik herken, dat geeft me niet echt de rust die ik van hardlopen normaal juist krijg. Gelukkig komt er na rondje 1 een vrijwel identiek rondje 2, waarin ik al iets rustiger over de singel stapte. Af en toe keek ik op mijn horloge naar mijn pace aangezien ik echt geen flauw idee meer had in welk tempo ik rende, maar blijkbaar bleef ik ongemerkt vrijwel moeiteloos rond die 6:20 hangen. Eenmaal terug op de Oelemarkt voor de finish zette ik zoals altijd een eindsprint in, die ik even versnelde om zo snel mogelijk de tijdklok te zien: die gaf aan dat ik daadwérkelijk veel sneller dan die 7:00 per kilometer had gerend waar ik überhaupt vooraf slechts voorzichtig op durfde te mikken.. “Wow, dat was een goede run!” was dan ook mijn eerste reactie toen ik mijn vriend zag. Ja! Dat had hij ook al in de gaten, aangezien ik vooraf had gezegd dat ik verwachtte iets na 20:05 te finishen en het nu 20:02 was.

IMG_20160610_233055

Samen liepen we rustig een flink stuk naar de auto, wat zéér wenselijk was. 15 kilometer rennen levert niet zo’n problemen op, maar 15 kilometer rennen in een gemiddeld tempo dat 29 seconden hoger lag dan normaal, gevolgd door een abrupte opstopping na de finish, dát voel je wel even flink in je benen. Gelukkig was mijn trouwste supporter er ook deze wedstrijd weer bij en had hij onze auto een flink stuk verderop geparkeerd. Al richting de auto lopend werden we aangesproken: hé, ik kan me herinneren dat we hier vorig jaar ook zo stonden… Inderdaad, diezelfde finish, op mijn verjaardag, maar toen met een stikzenuwachtige vriend die niet langs de zijlijn kwam staan omdat hij mij met verlovingsring, lieve speech, familie & camera’s opwachtte aan de finish voor het meest romantische huwelijksaanzoek dat ik me ooit had kunnen wensen <3.

De Singelloop zal voor altijd een speciaal plekje in mijn hart bewaken..
De loop die ik voor het eerst liep op mijn 23e verjaardag, 5 km én 10 km achter elkaar, gevolgd door een voor mij perfecte verloving: op mijn verjaardag, aan het eind van een hardloopwedstrijd, in het hartje van onze stad.. Van een man die écht weet waar hij mij dolgelukkig mee kan maken!
De loop die ik het jaar daarop, dit jaar, weer liep: 10 km door buitengebied in het zonnetje zelf genieten gevolgd door 5 km Singelloop, in een voor mij op dit moment onvoorstelbaar snelle tijd en weer opgewacht door ditmaal mijn over-69-dagen-man.
Ja, die Singelloop blijf ik lopen, élk jaar weer, om elk jaar weer aan die prachtige herinneringen te denken en telkens weer nieuwe prachtige herinneringen te creëren!

Want iets wat de liefde voor mijn vriend & mijn liefde voor hardlopen gemeen hebben:

I fell for you unexpectedly, but now I plan to be with you forever.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s